Βουλευτική Ασυλία:Ετσι καλύπτουν ο ένας τον άλλον στη Βουλή για προσωπικές τους υποθέσεις!

Amplify’d from www.stopcartel.info
Καταδίκη -σταθμός της Ελλάδας από το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την άρνηση της άρσης της βουλευτικής Ασυλίας.Υπόθεση Συγγελίδη.όλη η απόφαση.Γιατί κρύβουν την ταυτότητα της βουλευτίνας που κάλυψαν.. Γιατί τα ελληνικά ΜΜΕ απέκρυψαν την θεμελιώδη αυτή απόφαση σταθμό,καταδίκη του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος της..μεταπολίτευσης..
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΠΡΩΤΟ
ΤΜΗΜΑ
ΥΠΟΘΕΣΗ
ΣΥΓΓΕΛΙΔΗΣ κατά ΕΛΛΑΔΑΣ
(Προσφυγή
αριθ. 24895/07)
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ
Η
παρούσα απόφαση θα καταστεί οριστική
σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται
από το άρθρο 44 § 2 της Σύμβασης. Μπορεί
να υποστεί τυπικές διορθώσεις.
Στην
υπόθεση Συγγελίδης κατά Ελλάδας,
ΓΙΑ
ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,

1.
Κηρύσσει
κατά
πλειοψηφία την προσφυγή παραδεκτή.

2.
Αποφαίνεται
με έξι ψήφους
έναντι μίας ότι υπήρξε παραβίαση του
άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης.

3.
Αποφαίνεται
ομόφωνα ότι
δε συντρέχει λόγος να εξετάσει χωριστά
την αιτίαση την ελκόμενη από το άρθρο
14 της Σύμβασης.

4.
Αποφαίνεται,
με πέντε
ψήφους έναντι δύο,

α)
ότι το εναγόμενο Κράτος οφείλει να
καταβάλει στον προσφεύγοντα, μέσα σε
τρεις μήνες από την ημέρα κατά την οποία
η απόφαση θα καταστεί τελεσίδικη σύμφωνα
με το άρθρο 44 § 2 της Σύμβασης, 12.000 (δώδεκα
χιλιάδες) ευρώ για ηθική βλάβη, πλέον
οποιουδήποτε ποσού που μπορεί να
οφείλεται ως φόρος, και 7.000 (επτά χιλιάδες)
ευρώ για έξοδα και δικαστική δαπάνη,
πλέον οποιουδήποτε ποσού μπορεί να
οφείλει ο προσφεύγων ως φόρο,

β)
ότι, από τη λήξη της τρίμηνης αυτής
προθεσμίας και μέχρι την καταβολή, τα
ποσά αυτά θα προσαυξηθούν με τόκους
υπολογιζόμενους με επιτόκιο ίσο με το
επιτόκιο δανεισμού της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας, το οποίο θα ισχύει
κατά την εν λόγω περίοδο, προσαυξημένο
κατά τρεις εκατοστιαίες μονάδες.

5.
Απορρίπτει
ομόφωνα το
αίτημα δίκαιης ικανοποίησης κατά τα
λοιπά.

Συντάχθηκε
στη αγγλική γλώσσα και στη συνέχεια
κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 11 Φεβρουαρίου
2010, κατ’εφαρμογή του άρθρου 77 §§ 2 και
3 του κανονισμού.

(υπογραφή)
(υπογραφή)

Soren
Nielsen Nina Vajic

Γραμματέας
Πρόεδρος

Στην
παρούσα απόφαση έχει επισυναφθεί,
σύμφωνα με τα άρθρα 45 § 2 της Σύμβασης
και 74 § 2 του κανονισμού, η έκθεση της
αποκλίνουσας γνώμης του δικαστή Φλογαΐτη.

(ακολουθούν
δύο μονογραφές)

ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΑ
ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ ΦΛΟΓΑΪΤΗ

Δε
συμφωνώ με την πλειοψηφία στην παρούσα
υπόθεση. Κατανοώ ότι υφίστανται σημαντικά
νομολογιακά προηγούμενα σε περιπτώσεις
όπου κατατέθηκαν δηλώσεις παράστασης
πολιτικής αγωγής σε ποινικές δίκες
ενώπιον των δικαστηρίων. Πιστεύω ωστόσο
ότι οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής
ποινικής διαδικασίας με εμποδίζουν από
το να δεχθώ ότι η επίδικη διαδικασία
ήταν από τη φύση της αστική και, συνεπώς,
από το να καταλήξω ότι το άρθρο 6 § 1 έχει
εφαρμογή.

Σύμφωνα
με το ελληνικό ποινικό δίκαιο, μία
ποινική δίκη έχει εξ ολοκλήρου δημόσιο
χαρακτήρα: ο εισαγγελέας είναι εκείνος
που αποφασίζει ποιον να συλλάβει,
ασκούνται διώξεις στο όνομα του δημοσίου
συμφέροντος, και είναι ευθύνη του
εισαγγελέα η εισαγωγή μίας υπόθεσης
ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου κατά
ενός ατόμου που θεωρείται ύποπτο για
παραβίαση του νόμου. Η ποινική δίκη
γίνεται ως εκ τούτου ανάμεσα στον
εκπρόσωπο του δημοσίου συμφέροντος και
τον κατηγορούμενο.

Όταν
το «θύμα» ενός εγκλήματος επιθυμεί να
παρέμβει στη διαδικασία, μόνο ένας
θεσμός του επιτρέπει να συμμετάσχει
επισήμως στην ποινική δίκη: η αστική
αγωγή.

Ο
πολιτικώς ενάγων που αξιώνει αποζημίωση
συμμετέχει στην ποινική δίκη με πρόσχημα
τη διεκδίκηση αποζημίωσης για τη ζημία
που υπέστη. Στην πραγματικότητα, επιδιώκει
να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου
παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως το άτομο
που υπέφερε ως αποτέλεσμα του εγκλήματος
και που επιδιώκει να αποκαλύψει την
αλήθεια. Άλλως ειπείν, ζητώντας από το
ποινικό δικαστήριο να του επιδικάσει
αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη, ο
πολιτικώς ενάγων στην πραγματικότητα
επιζητεί την αναγνώριση του βασάνου
του από τις δημόσιες αρχές και την
απονομή δικαιοσύνης προς όφελός του.
Τούτο θα συμβεί μόνο αν ο κατηγορούμενος
κριθεί ένοχος για το έγκλημα με απόφαση
του δικαστηρίου. Επιπλέον, η ικανοποίηση
των αξιώσεων του πολιτικώς ενάγοντος
που απορρέουν από το έγκλημα αποτελεί
στοιχείο του δημόσιου σκοπού της ποινικής
ποινής αφού όχι μόνο παρέχει επανόρθωση
για τον πολιτικώς ενάγοντα αλλά είναι

ομοίως
σημαντική για την αποκατάσταση της
ζημίας που προκλήθηκε στην κοινωνία
1.

Η
συμμετοχή του πολιτικώς ενάγοντα που
αξιώνει αποζημίωση στην ποινική δίκη
ομοίως συμβάλει στην επίτευξη μίας
καλύτερης διάγνωσης της προσωπικότητας
του κατηγορουμένου και σε μία μεγαλύτερη
αποσαφήνιση τόσο των ψυχολογικών
συνθηκών υπό τις οποίες τελέστηκε το
έγκλημα όσο και των συνεπειών του. Όταν
λαμβάνονται υπόψη αυτοί οι παράγοντες,
τα εθνικά δικαστήρια μπορούν να εκτιμήσουν
καλύτερα το επίπεδο ευθύνης του
κατηγορούμενου και την προσήκουσα
ποινή
2.
Η παρουσία του πολιτικώς ενάγοντος
είναι ομοίως αναγκαία προκειμένου τα
δικαστήρια ή οι δημόσιες αρχές να κινούν
με ταχύτητα τις ποινικές διαδικασίες
3.

Το
επιχείρημα ότι σκοπός του πολιτικώς
ενάγοντα στην ποινική διαδικασία είναι
να διασφαλίσει την ποινική καταδίκη
του κατηγορουμένου ομοίως ενισχύεται
από το γεγονός ότι α) το ποσό που αξιώνει
ο πολιτικώς ενάγων ως αποζημίωση είναι
πολύ μικρό, 10 ή 20 ευρώ, και συνήθως
επιφυλάσσεται του δικαιώματος να εισάγει
την υπόθεση ενώπιον των πολιτικών
δικαστηρίων για μεγαλύτερη αποζημίωση,
και
4 β)
η ποινική διαδικασία επιτρέπει στο θύμα
να συμμετάσχει στην ποινική δίκη και
να προσπαθήσει να διασφαλίσει την
καταδίκη του κατηγορούμενου χωρίς να
αξιώσει αστική αποζημίωση. Πιο
συγκεκριμένα, τούτο είναι δυνατό σε
περιπτώσεις όπου i) υπεύθυνος για την
καταβολή αποζημίωσης για τη ζημία που
προκλήθηκε από το έγκλημα είναι κάποιος
τρίτος και όχι ο κατηγορούμενος, ii) οι
δημόσιες αρχές ασκούν αστική αγωγή για
ένα έγκλημα που σχετίζεται με φόρους
και δασμούς, iii) o εισαγγελέας ασκεί έφεση
κατά της πρωτόδικης απόφασης, και γ) η
διαδικασία δήλωσης παράστασης πολιτικής
αγωγής είναι απλουστευμένη καθώς αυτή
μπορεί να γίνει προφορικά στην πορεία
της δίκης, μπορεί να διορισθεί δικηγόρος,
η πολιτική αγωγή καλείται να εμφανισθεί
ενώπιον του δικαστηρίου και έχει το
δικαίωμα ακρόασης.

1
Α. Ψαρούδα-Μπενάκη, Η πολιτική
αγωγή στην ποινική δίκη (στην ελληνική
γλώσσα), Σάκκουλας, 1982, σελ. 13-37.

2
Ν. Ανδρουλάκης, Θεμελιώδεις
έννοιες της ποινικής δίκης (στην ελληνική
γλώσσα), Σάκκουλας 1994, σελ. 70.

3
Α. Καρράς, Ποινικό Δικονομικό
Δίκαιο (στην ελληνική γλώσσα), 3
η
έκδοση, Σάκκουλας, 2007, σελ.
429-52.

4
Ι. Καραγιαννάκος, Ποινική
Δικονομία (στην ελληνική γλώσσα), 3
η
έκδοση, 2005, Α. Παπαδαμάκης,
Ποινική Δικονομία (στην ελληνική γλώσσα),
Σάκκουλας, 2008, σελ. 158-193, Α. Ψαρούδα-Μπενάκη,
supra.

5
Α. Παπαδαμάκης, supra.

Ο
ρόλος της πολιτικής αγωγής στην ποινική
διαδικασία ως «ιδιώτη» εισαγγελέα
ομοίως επιβεβαιώνεται από το γεγονός
ότι ακόμα κι αν ο κατηγορούμενος προσφέρει
στον πολιτικώς ενάγοντα ολόκληρο το
ποσό της αποζημίωσης που αξιώνει πριν
την έναρξη της ποινικής δίκης, ο ενάγων
μπορεί να αρνηθεί αυτή την προσφορά και
να επιμείνει στη συμμετοχή του στην
ποινική διαδικασία προκειμένου να
συνδράμει το δικαστήριο στη διασφάλιση
της καταδίκης. Το ίδιο ισχύει όταν η
πολιτική αγωγή υποβάλλει την αξίωση
της για αποζημίωση δημοσίως μετά την
έναρξη της δίκης, αλλά ο ενάγων διατηρεί
το δικαίωμά του να συμμετέχει στην
ποινική δίκη ως πολιτική αγωγή (βλέπε
απόφαση αριθ. 1/1997 της Ολομέλειας του
Αρείου Πάγου)
5.

Τέλος,
η πολιτική αγωγή, εφόσον επιθυμεί
πραγματικά να αποζημιωθεί, θα υποβάλει
την υπόθεσή της ενώπιον των πολιτικών
δικαστηρίων και ενώπιον των εν λόγω
δικαστηρίων θα ικανοποιηθεί το αστικό
δικαίωμα. Πράγματι, ο εξ ολοκλήρου
ποινικός χαρακτήρας της ποινικής
διαδικασίας αποδεικνύεται και από το
γεγονός ότι τα πολιτικά δικαστήρια,
όταν αποφαίνονται επί της ίδιας υπόθεσης,
δε δεσμεύονται νομικά από τις διαπιστώσεις
του ποινικού δικαστηρίου και η αστική
διαδικασία είναι ανεξάρτητη.

Για
τους λόγους αυτούς, καταλήγω ότι η
παρούσα υπόθεση έπρεπε να έχει απορριφθεί
ως απαράδεκτη.

Ακριβής
μετάφραση του συνημμένου

εγγράφου
από τα αγγλικά.

Αθήνα,
23 Μαρτίου 2010.

Ο
μεταφραστής

Αλέξανδρος
Πετρουτσόπουλος

Read more at www.stopcartel.info

 

Advertisements

Μας έχουν για βλάκες…

Amplify’d from www.stopcartel.info
Ειδικότερα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, κατά την τακτική ενημέρωση των εκπροσώπων του Τύπου, ο Αμαντέου Αλταφάζ είπε ότι το ελληνικό πρόγραμμα βρίσκεται σε γενικές γραμμές στον σωστό δρόμο. «Όλα τα ποσοτικά κριτήρια που είχαν τεθεί για το τέλος Σεπτεμβρίου πληρούνται. Παρά τις προκλήσεις που παραμένουν, σημαντική πρόοδος έχει συντελεσθεί όσον αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή» αναφέρεται επίσης στην κοινή δήλωση των εκπροσώπων του ΔΝΤ, της Ε.Ε. και της ΕΚΤ.
Οι δηλώσεις αυτές παίζουν κυριολεκτικά με τη νοημοσύνη μας. Κι αυτό γιατί πολύ απλά κανένας από τους ποσοτικούς στόχους του μνημονίου δεν έχει επιτευχθεί. Το κρατικό έλλειμμα εκτιμάται επίσημα – χωρίς κανένας σοβαρός αναλυτής να παίρνει στα σοβαρά αυτήν την εκτίμηση – ότι θα διαμορφωθεί στο 9,4% του ΑΕΠ, από 8% που ήταν ο στόχος του μνημονίου.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οίκων, το πραγματικό έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού θα κυμανθεί τελικά για το 2010 πάνω από το 12%. Το δημόσιο χρέος εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στα τέλη του 2010 στο 148% του ΑΕΠ, από 127% που ήταν ο στόχος του μνημονίου. Το ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα υποχωρήσει κατά 4,7% ετήσια, όταν ο στόχος του μνημονίου ήταν -3%. Η συρρίκνωση θα συνεχιστεί και για το 2011, με εκτιμώμενη πτώση του ΑΕΠ της τάξης του 3,8% («Economist»), όταν το μνημόνιο εκτιμούσε συρρίκνωση της τάξης του 2,5%.
Την ίδια ώρα, ο τιμάριθμος τρέχει με ετήσιο ρυθμό άνω του 5%, σε αντίθεση με το μνημόνιο που εκτιμούσε κάτω του 4%. Ενώ ο δείκτης του όγκου των λιανικών πωλήσεων – αυτό δηλαδή που ονομάζουμε στην καθομιλουμένη πραγματικός τζίρος της αγοράς – έχει υποχωρήσει στο οκτάμηνο από τις αρχές του έτους πάνω από 20%. Η μεγαλύτερη υποχώρηση οκταμήνου που έχει παρατηρηθεί από τη δεκαετία του ’60! Οι περιοριστικές πολιτικές της κυβέρνησης αλλά και η άγρια λιτότητα στα λαϊκά εισοδήματα οδήγησαν τον πραγματικό τζίρο της αγοράς στο επίπεδο του 2002.
Αποσύνθεση της παραγωγής
Τα δεδομένα αυτά έχουν οδηγήσει σε ολοκληρωτική αποσύνθεση την όποια παραγωγική βάση είχε απομείνει στην ελληνική οικονομία. Ο γενικός δείκτης της βιομηχανικής παραγωγής την περίοδο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2010, σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009, έχει υποχωρήσει κατά 5,7%. Κι αυτό οφείλεται:
α. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ορυχείων -Λατομείων κατά 6,0%.
β. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Μεταποιητικών Βιομηχανιών κατά 5,3%.
γ. Στη μείωση του Δείκτη Παραγωγής Ηλεκτρισμού κατά 7,7%.
δ. Στην αύξηση του Δείκτη Παροχής Νερού κατά 1,1%.
Αλήθεια, ποια οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί όταν παρουσιάζει μείωση παραγωγής ηλεκτρισμού κατά 7,7% και συνολική μείωση παραγωγής ενέργειας κατά 4,5% μέσα στο εννιάμηνο του 2010 σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009;
Τα δεδομένα αυτά έχουν οδηγήσει επίσημα τον δείκτη της ανεργίας τον Αύγουστο του 2010 στο 12,2% των απασχολουμένων. Τον ίδιο μήνα όμως είχαμε και μια αύξηση του οικονομικά μη ενεργού πληθυσμού κατά 43.632 άτομα. Πρόκειται για μια μαζική έξοδο από την αγορά εργασίας, η οποία οφείλεται είτε σε πρόωρη συνταξιοδότηση είτε σε μακροχρόνια άνεργους που σταμάτησαν να αναζητούν εργασία. Κι αυτή είναι μια ακόμη πλευρά της βαθύτατης κρίσης της απασχόλησης που βιώνει η χώρα και ένας από τους παράγοντες που κρατά τα επίσημα ποσοστά ανεργίας συγκριτικά χαμηλά έναντι της πραγματικής κατάστασης που ζει η εργαζόμενη οικογένεια.
Μνημόνιο αυθαιρεσίας
Τότε τι σημαίνει το «όλοι οι στόχοι επιτεύχθηκαν» της τρόικας; Προφανώς η δήλωση αυτή δεν αναφέρεται στους ποσοτικούς στόχους του μνημονίου, το οποίο αποδεικνύεται στην πράξη ότι πρόκειται για μια άσκηση αριθμών πάνω σε λάθος δεδομένα και παντελώς αυθαίρετες παραδοχές. Αν λοιπόν πιστέψουμε τις εισηγήτριες του Συμβουλίου της Επικρατείας που ζήτησαν να απορριφθούν οι προσφυγές εναντίον του μνημονίου διότι, όπως είπαν, «πέραν της αποτροπής του κινδύνου πτωχεύσεως της χώρας, με τα μέτρα αυτά, τα οποία εντάσσονται στο πλαίσιο ενός εμπροσθοβαρούς προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, επιδιώκεται, περαιτέρω, η εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών κατά τρόπο διατηρήσιμο και βιώσιμο», τότε θα πρέπει να δεχθεί κανείς ότι μια κυβέρνηση μπορεί εντελώς αυθαίρετα να επικαλείται οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη, να στηρίζεται σε οποιοδήποτε αυθαίρετο κείμενο σαν το μνημόνιο και νά επιβάλλει οποιαδήποτε μέτρα θέλει καταργώντας ουσιαστικά την εσωτερική έννομη τάξη της χώρας.
Μάλιστα οι εν λόγω εισηγήτριες διατύπωσαν και την πρωτοφανή άποψη ότι «εντός του πλαισίου αυτού, επιδιώκεται η μεσοπρόθεσμη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και η αναστροφή της αυξητικής πορείας του δημόσιου χρέους, στόχοι, δηλαδή, η επίτευξη των οποίων εκτιμάται ότι θα συμβάλει στην ταχεία επάνοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου».
Από πού προκύπτουν όλα αυτά; Από ένα μνημόνιο που κανένας από τους δημοσιονομικούς στόχους του δεν πραγματοποιείται; Από ποιον «εκτιμάται ότι (η πολιτική αυτή) θα συμβάλει στην ταχεία επάνοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου»;
Με βάση ποια αντικειμενικά δεδομένα; Γιατί μια χώρα με 126% δημόσιο χρέος επί του ( ΑΕΠ στα τέλη του 2009 δεν μπορεί να βγει στις . αγορές, αλλά η ίδια χώρα με 168% δημόσιο χρέος το 2013 θα μπορεί να βγει; Και, τέλος πάντων, από πότε και με βάση ποια λογική μπορεί να υπάρξει «αποφυγή πτώχευσης» της χώρας όταν το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα της πολιτικής του μνημονίου είναι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους; Γνωρίζουν έστω και μια περίπτωση νοικοκυριού, επιχείρησης ή κράτους που να γλίτωσε την πτώχευση απλώς αναζητώντας νέα δάνεια για να εξακολουθεί να πληρώνει τα παλιά;
Τι άλλο εκτός από ομολογία απόλυτης χρεοκοπίας συνιστά η θέση ότι όλα αυτά που υπομένει η χώρα, τα δέχεται για να ξαναβγεί στις αγορές ώστε να δανειστεί εκ νέου;
Κυβέρνηση των πιστωτών
Το ερώτημα που απέφυγαν να απαντήσουν οι εισηγήτριες στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπως αποφεύγουν καιρό τώρα να απαντήσουν και όλοι οι υποστηριχτές του μνημονίου, είναι το εξής: Όταν μια χώρα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα να μην μπορεί να ικανοποιήσει ταυτόχρονα τις πιο βασικές και άμεσες ανάγκες της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών της και τις απαιτήσεις των δανειστών της, τότε τι προέχει για την κυβέρνηση αυτής της χώρας; Οι ανάγκες της χώρας και των πολιτών της ή οι απαιτήσεις των δανειστών της;
Η τωρινή κυβέρνηση (όπως και η προηγούμενη) απάντησε στο δίλημμα αυτό προτάσσοντας τις απαιτήσεις των δανειστών. Κι αυτό δεν είναι ούτε ηθικό ούτε δίκαιο. Κι αυτό γιατί καμία κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται να θυσιάζει τον λαό και τη χώρα της, προκειμένου να εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα. Όχι μόνο με βάση το Σύνταγμα και το δίκαιο της χώρας, αλλά και με βάση το διεθνές δίκαιο.
Και το λέμε αυτό γιατί όταν μια χώρα αντιμετωπίζει μια «κατάσταση ανάγκης», όπως είναι το άμεσο ενδεχόμενο μιας πτώχευσης, το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει στην κυβέρνηση της χώρας το δικαίωμα να αρνηθεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της, προκειμένου να μη θιγούν τα δικαιώματα των πολιτών της και να μην απειληθεί η εσωτερική έννομη τάξη και ασφάλεια.
Νομικό προηγούμενο από την Ελλάδα του 1936!
Θα δώσουμε ένα ιστορικό παράδειγμα, το οποίο αποτελεί και μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις στη διεθνή νομολογία που υποστηρίζει το δικαίωμα που αναφέραμε. Το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε να συνεχίσει την εξυπηρέτηση του δανείου που είχε συνάψει με τη βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η κυβέρνηση του Βελγίου παρενέβη και προσέφυγε στο Διαρκές Δικαστήριο του Διεθνούς Δικαίου, που είχε ιδρύσει η Κοινωνία των Εθνών, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι αθετεί τις διεθνείς της υποχρεώσεις.
Η Ελλάδα, που τότε βρισκόταν υπό το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, απάντησε ότι βρίσκεται σε αδυναμία να εκπληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις διότι δεν μπορεί να διαθέσει πόρους χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την κατάσταση του λαού και της χώρας. Στο υπόμνημα της έλεγε: «Η Κυβέρνηση της Ελλάδος, ανήσυχη για τα ζωτικά συμφέροντα του Ελληνικού λαού και για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας, δεν θα μπορούσε να προβεί σε άλλη επιλογή. Όποια κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο» («Yearbook of the International Law Commission», 1980, ν.l, σελ. 25). Θυμηθείτε ότι μιλάμε για τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά, που πατούσε στον λαιμό τον ελληνικό λαό και η οποία επιβλήθηκε με τις ευλογίες της «μεγάλης συμμάχου» Βρετανίας και του τοποτηρητή της στην Ελλάδα, βασιλιά Γεωργίου.
Έκτακτη κατάσταση
Το επιστέγασμα ήρθε με το υπόμνημα που κατέθεσε στο Διαρκές Δικαστήριο ο νομικός εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης το 1938, όπου τόνιζε τα αυτονόητα: Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση «η οποία κάνει αδύνατο για τις Κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς τον λαό τους: οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δυο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατο να πληρωθεί το χρέος και την ίδια ώρα να παρασχεθεί στον λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Το οδυνηρό πρόβλημα προκύπτει όταν πρέπει να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δυο καθήκοντα. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει έναντι του άλλου. Ποιο πρέπει να είναι αυτό;…
Η θεωρία αναγνωρίζει σ’ αυτό το ζήτημα ότι το καθήκον μιας Κυβέρνησης να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών της. Από κανένα Κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή συνολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις αν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει σαν αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση όπου η πληρωμή του χρέους του θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή ή τη διοίκηση, η Κυβέρνηση είναι, κατά τους συγγραφείς, υποχρεωμένη να διακόψει ή ακόμη και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους» (στο ίδιο). Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχτηκε το σκεπτικό αυτό και δικαίωσε την Ελλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο που χρησιμοποίησαν πολλές χώρες τα κατοπινά χρόνια. Μια από αυτές ήταν και η Αργεντινή το 2003, όταν η κυβέρνηση του Νέστορ Κίχνερ επέλεξε, έναντι της εξαθλίωσης του λαού που επέβαλλαν τα προγράμματα του ΔΝΤ, να διαγράψει μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους.
Αυτό που τόλμησε να διεκδικήσει η φασιστική Ελλάδα του Μεταξά λίγο πριν από τον πόλεμο, αρνείται ακόμη και να το συζητήσει η «δημοκρατική» Ελλάδα του κ. Παπανδρέου. Και μάλιστα υπάρχουν δικαστές που όλα αυτά τα βρίσκουν καλά καμωμένα.
Το μεγάλο ψέμα
Η τραγωδία όμως για τη χώρα και τον λαό της δεν τελειώνει εδώ. Ακόμη και στην αίθουσα της μείζονος ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας ακούστηκε για μια ακόμη φορά το επιχείρημα ότι όλα αυτά έγιναν για να μπορεί η κυβέρνηση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό.
Ας δούμε τα πραγματικά δεδομένα από τον δανεισμό του 2009, με βάση τα οποία, σύμφωνα πάντα με την κυβέρνηση, οδηγηθήκαμε στην κρίση και αναγκαστήκαμε να υποστούμε το μνημόνιο για να δανειστούμε εκτάκτως από τις χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ.
Σύμφωνα με την έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το 2009, τα πιστωτικά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού – δηλαδή το σύνολο του νέου δανεισμού για το 2009 – ανήλθαν σε ποσό άνω των 105,2 δισ. ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στο 44,3% του ΑΕΠ για το 2009 και είναι πάνω από δυο φορές μεγαλύτερο σε σχέση με το σύνολο των τακτικών εσόδων του κράτους.
Από τα στοιχεία προκύπτει ότι τα πιστωτικά έσοδα που πραγματοποιήθηκαν παρουσιάζουν απόκλιση σε σχέση με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού του 2009 κατά 64,5 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή δανείστηκε μέσα στο 2009 κατά 158,4% περισσότερο από ό,τι είχε προβλέψει αρχικά στον προϋπολογισμό. Γιατί συνέβη αυτό; Μήπως για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις; Όχι βέβαια.
Οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού για το 2009 (δαπάνες που δεν περιλαμβάνουν τόκους και χρεωλύσια δανείων) ανήλθαν στο ποσό των 59,9 δισ. ευρώ, ήτοι το 25,2% του ΑΕΠ. Αν τις συγκρίνουμε με τα πραγματικά εισπραχθέντα τακτικά έσοδα του προϋπολογισμού, τα οποία ανέρχονταν στα 50,3 δισ. ευρώ, διαπιστώνεται ότι το πρωτογενές έλλειμμα για το 2009 ήταν στα 9,3 δισ. ευρώ, ή το 3,9% του ΑΕΠ. Έλλειμμα που ακόμη και για τα δεδομένα ενός σπάταλου και αντιπαραγωγικού κράτους είναι αρκετά περιορισμένο και απόλυτα διαχειρίσιμο. Αν, επί παραδείγματι, το 15,8%, που είναι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, σύμφωνα με την Eurostat, από το επίσημο 25% λόγω του καθεστώτος νόμιμων φοροαπαλλαγών, ανέβαινε στο 40 ή και στο 45%, που προβλέπεται για τα υψηλά κλιμάκια του εισοδήματος φυσικών προσώπων, τότε το έλλειμμα θα μειωνόταν στο μισό.
Επιπλέον, αν το ελληνικό κράτος φορολογούσε αντίστοιχα τόκους, μερίσματα και κέρδη που φεύγουν στο εξωτερικό και τα οποία μόνο το 2009 ανέρχονταν επίσημα στα 13,5 δισ. ευρώ, τότε μπορούσε να μειώσει το πρωτογενές έλλειμμα στα 3,9 δισ. ευρώ. Ενώ, αν μείωνε τις λειτουργικές δαπάνες του Δημοσίου στο μέσο επίπεδο της ευρωζώνης, θα εξασφάλιζε και τα υπόλοιπα για να ισοφαρίσει το έλλειμμα χωρίς καν να βάλει χέρι σε μισθούς και συντάξεις ή να προχωρήσει σε άλλες σοβαρές περικοπές.
Παρ’ όλα αυτά, από τα 105,2 δισ. ευρώ που δανείστηκε το ελληνικό Δημόσιο το 2009, μόλις το 8,8% πήγε για την κάλυψη αυτού του πρωτογενούς ελλείμματος του προϋπολογισμού. Αυτό είναι που δανειζόμαστε για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις; Ποιον κοροϊδεύουν οι κύριοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης;
Τι χρηματοδότησε το υπόλοιπο του 91,2% του νέου δανεισμού; Από αυτό το ποσό των 81,3 δισ. ευρώ πήγε σε εξυπηρέτηση του συνολικού δημόσιου χρέους, το οποίο αντιστοιχεί στο 34,2% του ΑΕΠ για το 2009. Από το υπόλοιπο τα 5,5 δισ. ευρώ αφορούσαν δαπάνη για:
α) τη συμμετοχή του Δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών κατά ποσό 3,8 δισ. ευρώ μέσα στο πλαίσιο της πολιτικής ενίσχυσης της ρευστότητας των τραπεζών,
β) αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του ΤΕΜΠΕ, που αποτελεί επιδότηση του τραπεζικού δανεισμού από το κράτος,
γ) συμμετοχή στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου.
Τα υπόλοιπα νέα δάνεια πήγαν για να εξασφαλίσουν την απορρόφηση των κονδυλίων από την Ε.Ε., ως «εθνική συμμετοχή» στον Προϋπολογισμό Δημοσίων Επενδύσεων. Προκειμένου να επιδοτηθούν οι μεγαλοεργολάβοι και γενικά το παρασιτικό κύκλωμα που θησαυρίζει με τα «κοινοτικά πλαίσια στήριξης». Ο βασικός και κύριος λόγος που η κυβέρνηση κατέφυγε στο μνημόνιο είναι για να ρευστοποιήσει τον μισθό, τη σύνταξη, τη δουλειά του Έλληνα εργαζόμενου και τον δημόσιο πλούτο της χώρας, ώστε να μη χάσουν οι διεθνείς τοκογλύφοι. Αυτή είναι η αλήθεια.
* Ο Δ. Καζάκης είναι οικονομολόγος,αναλυτής και το κείμενο του δημοσιεύτηκε στο

Read more at www.stopcartel.info

 

Ειρηνική επανάσταση κατά του Τραπεζικού Καρτέλ: Αποσύρετε τα χρήματά σας στις 7 Δεκέμβριου 2010

Amplify’d from www.stopcartel.info
(Οσοι έχουν πλέον..) Δεν χρειάζονται όπλα, ούτε αίμα να χυθεί.Όπως μας υποδούλωσαν χωρίς πόλεμο, όπλα η αίμα και εμείς οι πολλοί, χρησιμοποιώντας την ίδια τη μεθοδολογία τους θα τους ανατρέψουμε. Μια ειρηνική επανάσταση κατά των τραπεζών,απλά δοσμένη στους πολίτες,έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να καταλάβει, θα φέρει την ανατροπή και το τέλος του συστήματός τους.Και η επανάσταση που φέρνει ένα καινούργιο κόσμο στίς ζωές μας θα έχει ξεκινήσει!
Ο Ερίκ Καντονά,της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ανακυρηγμένος ευρωπαίος παίκτης του αιώνα, μετέχει στο κάλεσμα για ειρηνική επανάσταση κατά των τραπεζών.Καλεί  τους Ευρωπαίους και φυσικά τους έλληνες, να αποσύρουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες στις 7 Δεκεμβρίου.
Πριν από λίγες εβδομάδες,αποφασίσαμε η 7η Δεκέμβρίου να είναι η ημέρα που θα γίνει λαική ανταρσία κατά των τραπεζών.Οι πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη θα πρέπει να αποσύρουν τα χρήματα τους από τις τράπεζές τους και συνεπώς, να προκύψει μία πανευρωπαϊκή τραπεζική κατάρρευση.Μία πτώχευση του λεγόμενου χρηματοπιστωτικού συστήματος η οποία ηδη έχει συντελεστεί.Ενός συστήματος το οποίο επιβιώνει κάθε μέρα μόνο εις βάρος των ολοένα και πιο χρεωμένων πολιτών της ηπείρου, της ζωής τους με την καθημερινά αυξανόμενη λιτότητα και φυσικά, με τα δεκανίκια της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ που αποτελούν το τελευταίο ανάχωμα προστασίας του.

Η εκστρατεία αυτή καλεί για μια αναίμακτη επανάσταση εναντίον των καρτέλ των τραπεζών σε όλες τις χώρες: «Δεν θα πάρουμε τα όπλα για να σκοτώσουμε ανθρώπους, για να ξεκινήσει η επανάσταση ..η επανάσταση είναι πραγματικά εύκολη.Μπορούμε να την κάνουμε σήμερα.

Τι είναι το σύστημα; Το σύστημα περιστρέφεται γύρω από τις τράπεζες. Λειτουργεί με βάση τη δύναμη των τραπεζών .. γι αυτό πρέπει να ανατραπεί, αρχής γενομένης από αυτές. Αυτό σημαίνει ότι τα 3 εκατομμύρια άτομα με τα πανό τους στο δρόμο .. πάνε στην τράπεζα και αποσύρουν τα χρήματά τους.Αποτέλεσμα η κατάρρευση των τραπεζών.10 εκατομμύρια άτομα και η κατάρρευση των τραπεζών είναι γεγονός.Εχει ξεκινήσει μια πραγματική επανάσταση για την ολοκληρωτική ανατροπή του εφιαλτικού συστήματος που καταδυναστεύει δισεκατομύρια ανθρώπους σε όλες τις χώρες.

Πρέπει να πάμε στην τράπεζα. Σε αυτή την περίπτωση θα υπάρξει μια πραγματική επανάσταση. Δεν είναι περίπλοκο. Εσύ απλά πήγαινε στην τράπεζα στη χώρα σου και απόσυρε τα χρήματά σου.(Αν έχεις βέβαια). Αν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι να το κάνουν, την απόσυρση των χρημάτων τους,θα ακολουθήσει η κατάρρευση του συστήματος.

Δεν χρειάζονται όπλα, ούτε αίμα να χυθεί.Όπως μας υποδούλωσαν χωρίς πόλεμο, όπλα η αίμα και εμείς οι πολλοί, χρησιμοποιώντας την ίδια τη μεθοδολογία τους θα τους ανατρέψουμε. Μια ειρηνική επανάσταση κατά των τραπεζών,απλά δοσμένη στους πολίτες,έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να καταλάβει, θα φέρει την ανατροπή και το τέλος του συστήματός τους.Και η επανάσταση που φέρνει ένα καινούργιο κόσμο στίς ζωές μας θα έχει ξεκινήσει!Read more at www.stopcartel.info