Απόρρητα έγγραφα των ΗΠΑ για το φυσικό αέριο αποκαλύπτει το Wikileaks

Amplify’d from www.philenews.com
Λευκωσία: Αποκαλυπτικά στοιχεία για τη στάση αλλά και τα σημεία που επικεντρώνεται το ενδιαφέρον των ΗΠΑ σε σχέση με τα κοιτάσματα της Κύπρου, αλλά και τη στάση τους στις απειλές της Τουρκίας και τις αντιδράσεις των κατεχομένων για το θέμα, περιέχουν επτά μέχρι στιγμής διαβαθμισμένα έγγραφα από τις πρεσβείες των ΗΠΑ σε Λευκωσία και Άγκυρα, που είδαν το φως το τελευταίο διάστημα μέσω του Wikileaks.

Τα απόρρητα (τα έξι από τα εφτά) έγγραφα, αφορούν την περίοδο από τον Αύγουστο του 2008 με την προκήρυξη διαγωνισμού αδειοδότησης για τα κυπριακά «οικόπεδα» και φτάνουν μέχρι και τον Ιούλιο του 2009, με πληροφόρηση σε σχέση με τις τελευταίες ενέργειες της Νoble Εnergy.

Σε αυτά είναι διακριτές κατ’ αρχήν οι διαφορές αντιμετώπισης των ζητημάτων αυτών, μεταξύ του προηγούμενου πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία, Ρόναλντ Σλίκερ, σε σχέση με την αντιμετώπιση των ίδιων ζητημάτων από το διάδοχό του πρέσβη, Φρανκ Ούρμπανσικ.

Ο Ρόναλντ Σλίκερ εκφράζεται με μεγάλη δυσπιστία ως προς την προώθηση διαδικασιών έρευνας και εξόρυξης κοιτασμάτων από την Κύπρο και στα χρονοδιαγράμματα, σε αντίθεση με τον δεύτερο όμως πρέπει να σημειωθεί ότι στο μεταξύ υπήρξε και η εμπλοκή της αμερικανικής Νoble. Κοινό σημείο, το ενδιαφέρον και των δύο να μην επηρεαστούν οι συνομιλίες από τις διαδικασίες για το φυσικό αέριο.

Ιδιαίτερη προσοχή, προκαλεί η επικέντρωση της προσοχής της πρεσβείας των ΗΠΑ κατά το 2008, στο ενδεχόμενο – σε βαθμό προσδοκίας – για αντίδραση της Βρετανίας λόγω των στρατιωτικών βάσεων στο νησί.

Με το απόρρητο έγγραφο, ημερομηνίας 2 Αυγούστου 2008 – λίγο πριν τη διαδικασία αδειοδότησης «οικοπέδων» – αποκαλύπτει μεταξύ άλλων ότι «η κυβέρνηση της Κύπρου σχεδιάζει να διαθέσει σε πλειστηριασμό 11 «οικόπεδα» στη θάλασσα που βρίσκεται στα νότια και νοτιοδυτικά της Κύπρου στα όρια της Αποκλειστικής της Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), όπως αυτή οριοθετείται στις συμφωνίες με την Αίγυπτο (2003), Λίβανο (2007) και το Ισραήλ (υπό διαπραγμάτευση).

Κανένα από τα «οικόπεδα» δεν εμπίπτει στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας ή στα ανοικτά της θάλασσας που διαχειρίζονται οι Τουρκοκύπριοι. μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας ή στα ανοικτά της ακτής του χώρου που διαχειρίζεται.

Ωστόσο, η κυβέρνηση της Τουρκίας, αντιτάχθηκε σθεναρά στη διαδικασία πλειστηριασμού, ισχυριζόμενη ότι η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας (ελληνοκυπριακής διοίκησης όπως την αποκαλεί η Άγκυρα) δεν έχει το δικαίωμα να εισαγάγει διεθνείς συμφωνίες χωρίς τουρκοκυπριακή συγκατάθεση, ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα θα πρέπει να μοιραστεί τα έσοδα από τους φυσικούς πόρους της Κύπρου, και ότι οποιαδήποτε οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να περιλαμβάνει όλες τις χώρες της περιοχής».

Υπενθυμίζει επίσης στο ίδιο έγγραφο πως προ πενταετίας οι «αρχές» των κατεχομένων αδειοδότησαν την τουρκική εταιρεία πετρελαίου να διεξάγει έρευνες στα ανοικτά των βόρειων ακτών της Κύπρου.

Ο Αμερικανός πρέσβης ενημερώνει επίσης ότι «μη τεκμηριωμένες πληροφορίες δείχνουν ότι ενδέχεται να υπάρχουν έξι με οκτώ δισεκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο (ή αντιστοιχία σε φυσικό αέριο) με μια συνολική αξία των 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων, αν και οι επικριτές θεωρούν ότι πρόκειται για ευσεβείς πόθους και σημειώστε ότι το βάθος των κοιτασμάτων καθιστά τις γεωτρήσεις πολύ πιο δαπανηρές, συμπληρώνει ο ίδιος.

Επίσης, θεωρεί ότι το χρονοδιάγραμμα για τον διαγωνισμό αδειοδότησης, αξιολόγησης των προτάσεων και υπογραφής συμφωνίας, δεν είναι άσχετο με την προεκλογική εκστρατεία.

Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό ήταν μεταξύ άλλων και επικοινωνιακό σχέδιο του Τάσσου Παπαδόπουλου για να στρέψει την κοινή γνώμη αλλού από την αποτυχία στο Κυπριακό και υποδεικνύει πως «οι συμφωνίες είναι πιθανό να υπογραφούν σύντομα πριν από τις προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2008». (σ.σ. Η συμφωνία υπεγράφη τον Οκτώβριο από την επόμενη κυβέρνηση).

Οι Βρετανοί ήθελαν τα οικόπεδα 6 μίλια μακριά απ’ τις Βάσεις

«Εκπρόσωποι του Ηνωμένου Βασιλείου μας είπαν ότι κανένα από τα οικόπεδα, δεν καταπατά τα χωρικά ύδατα της περιοχής των κυρίαρχων βρετανικών Βάσεων ή την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα», προσθέτει ο πρέσβης Ρόναλντ Σλίκερ, τονίζοντας ότι «είναι απίθανο» να καταγραφεί αντίδραση από το Ηνωμένο Βασίλειο, «αφού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν θα επηρεάσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις».

Σύμφωνα με την πληροφόρηση που έδωσε η Υπάτη Αρμοστεία του Ηνωμένου Βασιλείου στη Λευκωσία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ, ήταν «απίθανο» η Βρετανία να θέσει εμπόδια «αν και τεχνικά ορισμένα από τα οικόπεδα μπορεί να παραβιάζουν την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα των κυρίαρχων βρετανικών Βάσεων.

Όμως, προσθέτει ο Αμερικανός πρέσβης, «συνάδει με τη μονομερή δήλωση που συνοδεύει τη Συνθήκη Εγκατάστασης της Δημοκρατίας της Κύπρου, υπό την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο δεσμεύτηκε να μην ασκούν εμπορικές δραστηριότητες οι Βάσεις και να μεταβιβάζουν όλα τα ορυκτά δικαιώματα προς την κυβέρνηση της Κύπρου» και έτσι, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ενδιαφέρεται για τα έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο».

Επίσης, σύμφωνα με τον πρέσβη, «οι Βρετανοί έκριναν ότι το να ανοίξουν θέμα ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας θα ήταν πολιτικά επιζήμιο και θα υπονόμευε ακόμα περισσότερο τις Βάσεις στην ελληνοκυπριακή κοινή γνώμη».

Έτσι οι βρετανικές Βάσεις δεν φέρουν ενστάσεις και δεν διεκδικούν δικαιώματα, ζήτησαν ωστόσο, από την κυβέρνηση της Κύπρου ότι οι περιοχές των οικοπέδων θα πρέπει να απέχουν τουλάχιστον έξι ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή των Βάσεων – Το πλησιέστερο οικόπεδο όντως απέχει έξι ναυτικά μίλια από τις Βάσεις – σημειώνει ο πρέσβης.

Noble: Ήρθε την υστάτη με ισραηλινή παρότρυνση

«Ο εκπρόσωπος της Νoble Εnergy, μας είπε ότι αποφάσισαν να κάνουν προσφορά μόνο την τελευταία στιγμή, κατά κύριο λόγο με παρότρυνση από τους Ισραηλινούς εταίρους τους», αποκαλύπτει ακόμα ο πρέσβης σε απόρρητο μήνυμά του προς την Ουάσιγκτον.

Και εξηγεί με βάση τις πληροφορίες που πήρε η αμερικανική πρεσβεία από εκπρόσωπο της Νoble, ότι οι Ισραηλινοί ( προφανώς γίνεται λόγος για την Delek) ήταν αυτοί που είχαν αγοράσει από την Κυπριακή Δημοκρατία τα σεισμικά δεδομένα από τη Δημοκρατία.

Ισραηλινοί γεωλόγοι αισθάνθηκαν λόγω των κοινών γεωλογικών δεδομένων, ότι σε συγκεκριμένα οικόπεδα υπάρχουν κοιτάσματα που θα μπορούσε να είναι οικονομικά βιώσιμα, εάν συνδέονταν με τα κοιτάσματα της Νoble και των ισραηλινών εταιρειών.

Ενεθάρρυναν επίσης τη Νoble επειδή η Κύπρος ως μέλος της ΕΕ, είχε ένα μεγάλο συν, γιατί αυτό σημαίνει ότι οι νομοθεσίες δεν θα άλλαζαν εύκολα. Όμως και πάλι ο πρέσβης, προέβλεπε ότι συμφωνίες μεταξύ Κύπρου και Νoble, δεν θα υπογράφονταν πολύ σύντομα.

Τουρκικές αντιδράσεις και απειλές

Το 2008, σύμφωνα με τις απόρρητες αναφορές της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λευκωσία, η Τουρκία είχε ασκήσει πιέσεις στο Λίβανο και την Αίγυπτο να μην επικυρώσουν τις συμφωνίες για καθορισμό Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών με την Κύπρο και πως θα απέστελλε σε (προγραμματισμένη) άσκηση σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού να περιπολούν στη θάλασσα νοτίως της Κύπρου. Επίσης, καλούσε τις εταιρείες να σεβαστούν τις τουρκικές ευαισθησίες και να αποφεύγουν να συμμετέχουν στις έρευνες της Κύπρου για πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

«Η κυβέρνηση της Κύπρου έχει καλυφθεί καλά νομικά και η Τουρκία δεν έχει νομικό βήμα για να σταθεί, όμως με πολιτικές αντιδράσεις έχει τη δυνατότητα να σαμποτάρει τις προσφορές και να τρομοκρατήσει τους ενδιαφερόμενους», είναι το σχόλιο που παραθέτει ο πρέσβης. Που θεωρεί ακόμα πως αφού «οι περισσότερες μεγάλες διεθνείς εταιρείες ενέργειας, είναι ήδη ενεργές στην Τουρκία, γιατί να διακινδυνεύσουν αυτά που έχουν στην Τουρκία για αναπόδεικτα αποθέματα στην Κύπρο;».

Παράλληλα, σημειώνει πως η κυβέρνηση ήταν «απρόθυμη να διερευνήσει κάθε πολιτικό συμβιβασμό που θα μπορούσε να απαμβλύνει τις τουρκικές αντιδράσεις και θα εξασφάλιζε την επιτυχία του πλειστηριασμού».

Κυριαρχεί στο μυαλό της κυβέρνησης η «νοοτροπία του μηδενικού αθροίσματος», σύμφωνα με τον πρέσβη των ΗΠΑ, που ενημερώνει το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του πως θα συνεχίσει να υποστηρίζει τη γραμμή ότι η Κύπρος έχει προφανώς το δικαίωμα να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες, αλλά πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η σημασία τους στις διαδικασίες επανένωσης του νησιού.

Στον Ταλάτ, που έθετε έντονα το θέμα στην πρεσβεία των ΗΠΑ για αποτροπή των διαδικασιών, ο πρέσβης απαντούσε πως πρόκειται για καθαρά επιχειρηματικό θέμα της Νoble και όχι πολιτική των ΗΠΑ. Η Νoble δεν ρώτησε το Υπουργείο Ενέργειας πριν διεκδικήσει το «οικόπεδο», συμπλήρωνε επίσης στην απάντησή του.

Σε ένα από τα έγγραφα, ο πρέσβης Φρανκ Ούρμπανσικ, αναφέρει ότι εκπρόσωποι του Υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας από το προξενείο στο Τέξας, επισκέφθηκαν τα κεντρικά γραφεία της Νoble Εnergy και την απείλησαν για να αποχωρήσει από την Κύπρο.

S?µf??a µe ta ?sa a?af????ta? sta aµe???a???? ????afa, ?? ??eta??? ??t?sa? ta ??p??a?? «????peda» ?a ap????? t??????st?? ??? ?a?t??? µ???a ap? t?? a?t???aµµ? t?? ??se??.
Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στα αμερικανικά έγγραφα, οι Βρετανοί ζήτησαν τα κυπριακά «οικόπεδα» να απέχουν τουλάχιστον έξι ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή των Βάσεων.

Read more at www.philenews.com

 

Advertisements

Η θεωρία που εξηγεί, σχεδόν, τα πάντα… via @VimaOpinions

Amplify’d from www.tovima.gr
Το Λονδίνο καίγεται. Η Αραβική Ανοιξη ξεσηκώνει πλήθη εξεγερμένων εναντίον των απολυταρχικών εξουσιών σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Το Ισραηλινό Καλοκαίρι κατεβάζει 250.000 Ισραηλινούς στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το αφόρητα υψηλό κόστος στέγασης και για τον τρόπο με τον οποίο η χώρα τους διοικείται από μια κοινωνικώς «στεγανή» πολιτική ελίτ. Από την Αθήνα μέχρι τη Βαρκελώνη οι νέοι της Ευρώπης συρρέουν στις πλατείες των πόλεών τους για να διαμαρτυρηθούν κατά της ανεργίας και της άδικης κατανομής των εισοδημάτων. Στις ΗΠΑ ένα οργισμένο Κόμμα του Τσαγιού προκύπτει από το πουθενά για να καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις.
Τι τρέχει αλήθεια;
Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές ερμηνείες για όλες αυτές τις κοινωνικές εκρήξεις. Αλλά πιστεύω ότι κατά βάθος έχουν έναν κοινό παρονομαστή, που κατέστη φανερός στο κυρίαρχο σύνθημα της εξεγερμένης μεσαίας τάξης στο Ισραήλ: «Παλεύουμε για ένα προσιτό μέλλον». Σε ολόκληρο τον κόσμο εκατομμύρια πολίτες που ανήκουν στη μεσαία και στην κατώτερη εισοδηματική τάξη αισθάνονται ότι το μέλλον τούς έχει ξεφύγει. Και την αίσθηση της απώλειας, που έχουν, τη φωνάζουν στους πολιτικούς ηγέτες τους για να την καταλάβουν.
Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν τώρα; Ολα ξεκινούν από το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική επανάσταση της πληροφορίας έφθασαν σε ένα εντελώς νέο επίπεδο. Χάρη στη ρομποτική, στις ασύρματες διαδικτυακές συνδέσεις, στα 3G, Skype, Facebook, Google, LikedIn, Twitter, iPad και βεβαίως στα έξυπνα και φθηνά τηλέφωνα, ο κόσμος από ψηφιακώς συνδεδεμένος έχει γίνει υπερ-συνδεδεμένος. Αυτή είναι η πιο σημαντική τάση σήμερα παγκοσμίως. Και αποτελεί την κρίσιμη εξήγηση γιατί, για να εισέλθει κανείς σήμερα στη μεσαία τάξη, πρέπει να μελετήσει σκληρότερα, να δουλέψει πιο έξυπνα και να προσαρμοστεί γρηγορότερα από όσο έπρεπε στο παρελθόν. Η τεχνολογική επανάσταση και η παγκοσμιοποίηση διαγράφουν όλο και περισσότερο τη «δουλειά ρουτίνας» – το είδος της εργασίας που χαρακτήριζε κάποτε τον τρόπο ζωής της μεσαίας τάξης.
Ο συνδυασμός της παγκοσμιοποίησης και των νέων τεχνολογιών της πληροφορίας αποφέρει τεράστια κέρδη παραγωγικότητας, κυρίως σε περιόδους ύφεσης όπου οι εργοδότες διαπιστώνουν ότι η αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας από μηχανές, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ρομπότ και ταλαντούχους ξένους εργαζόμενους είναι ευκολότερη, φθηνότερη και πλέον αναγκαία από ποτέ. Κάποτε η πρόσβαση ήταν εύκολη μόνο στη φθηνή εργασία που πρόσφεραν οι αλλοδαποί χειρώνακτες. Τώρα είναι εύκολα προσβάσιμες στην αλλοδαπή και οι φθηνές ιδιοφυίες. Αυτό εξηγεί γιατί οι επιχειρηματικοί όμιλοι πλουτίζουν και οι εργαζόμενοι της μεσαίας τάξης φτωχαίνουν.
Καλές δουλειές υπάρχουν. Αλλά απαιτούν όλο και καλύτερη εκπαίδευση. Ολο και καλύτερες τεχνικές δεξιότητες.

Η ανεργία σήμερα παραμένει σχετικά χαμηλή για τους εργαζομένους με πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Αλλά για να αποκτήσει κανείς μια καλή εκπαίδευση και για να την εξαργυρώσει με μια καλή δουλειά χρειάζεται να προσπαθήσει περισσότερο και σκληρότερα. Επιπλέον, δεν αρκεί μόνο να αποκτήσει κανείς περισσότερα εφόδια για να βρει μια καλή δουλειά. Οι κυβερνήσεις αδυνατούν πλέον να εξασφαλίσουν γενναιόδωρα επιδόματα σε όσους δεν καταφέρνουν να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους. Αδυνατούν επίσης να τους εξασφαλίσουν φθηνές πιστώσεις για να αποκτήσουν στέγη. Και η οικοδομική δραστηριότητα, όπως είναι γνωστό, εξασφάλιζε πολλές θέσεις εργασίας στις κατασκευές και στις λιανικές πωλήσεις.

Αλίμονο, επί 50 χρόνια μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να γίνει κανείς πρόεδρος, δήμαρχος, κυβερνήτης ή πρόεδρος πανεπιστημίου έπρεπε να φροντίζει ώστε να δίνει στους ανθρώπους. Σήμερα πρέπει να φροντίζει ώστε να παίρνει απ’ αυτούς. Σήμερα η επανάσταση της παγκοσμιοποίησης και των υψηλών τεχνολογιών οδηγεί στην παγκοσμιοποίηση της οργής. Ολοι αυτοί οι διαδηλωτές εμπνέονται ο ένας από τον άλλον. Κάποιοι Ισραηλινοί διαδηλωτές κρατούσαν πανό που έγραφαν «Προχώρα σαν Αιγύπτιος». Η επανάσταση της παγκοσμιοποίησης και των υψηλών τεχνολογιών δίνει επίσης τη δυνατότητα στους πολίτες να αμφισβητήσουν τις ιεραρχίες και τις παραδοσιακές μορφές εξουσίας, στην πολιτική, στις επιχειρήσεις ή στην επιστήμη. Δίνει τη δυνατότητα να δημιουργηθούν και πανίσχυρες μειοψηφίες που κάνουν τη ζωή των κυβερνητών δύσκολη. Παράδειγμα το Κόμμα του Τσαγιού.
Σίγουρα μια από τις εμβληματικές εικόνες της εποχής είναι εκείνη του αιγύπτιου προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ που, αφού κυβέρνηση επί τρεις δεκαετίες ως σύγχρονος φαραώ, περιμένει να δικαστεί κρατούμενος σε ένα «κλουβί» με τους δύο γιους του. Κάθε πολιτικός ηγέτης και κάθε διευθύνων σύμβουλος πρέπει να διαλογιστεί βλέποντας τη φωτογραφία του Μουμπάρακ. «Η πυραμίδα της εξουσίας ανεστράφη», σχολίασε ο Γιάρον Εσραχί, ένας ισραηλινός πολιτικός αναλυτής.
Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν: Η μεσαία τάξη χάνει όλο και περισσότερο την πρόσβαση που είχε σε πιστώσεις, σε εργασίες ρουτίνας, σε θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, σε τίτλους σπουδών. Ταυτόχρονα, απαιτούνται όλο και μεγαλύτερη προσπάθεια, όλο και περισσότερα προσόντα, για να κερδίσει και να κρατήσει μια αξιοπρεπή εργασία. Οι πολίτες έχουν όλο και μεγαλύτερη πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης, κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας για να οργανωθούν, να διαμαρτυρηθούν και για να αμφισβητήσουν την εξουσία.
Ολα αυτά σε μια περίοδο κατά την οποία ο συνδυασμός παγκοσμιοποίησης και υψηλών τεχνολογιών ανεβάζει στα ύψη τις αμοιβές όσων διαθέτουν επιστημονικά και επαγγελματικά εφόδια «παγκοσμίου εμβελείας» ή όσων καταφέρνουν να εκμεταλλευθούν τις εξελίξεις και να αποκτούν πρόσβαση στο χρήμα, στα μονοπώλια, σε κυβερνητικά συμβόλαια ή τέλος πάντων βρίσκονται κοντά στην εξουσία. Ευλόγως η ψαλίδα των ανισοτήτων στα εισοδήματα ανοίγει και ανατροφοδοτεί την οργή και τις εξεγέρσεις. Βάλτε όλες αυτές τις διαπιστώσεις μαζί και θα έχετε τις ειδήσεις της πρώτης σελίδας.

Read more at www.tovima.gr

 

Η ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Amplify’d from users.uoa.gr

Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία,
ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα
μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα
μου, καὶ νὰ – ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ
δώσετε τὴ συγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.

Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο
ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρὸς ὁ
τόπος μας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγμα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει
εἶναι ὅτι μας παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν ἔπαψε ποτέ της νὰ
μιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει
κανένα χάσμα. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν
ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωμένη μὲ
τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ μέτρο, πρέπει νὰ τιμωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.

Ὅσο γιὰ μένα συγκινοῦμαι παρατηρώντας πῶς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο
πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσμου. Καὶ
ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους μου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασμένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦμε
γιατί ἀδικήσαμε …». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράμματος. Εἶχε μάθει νὰ γράφει στὰ
τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡμερῶν μας, ἡ προφορικὴ
παράδοση πηγαίνει μακριὰ στὰ περασμένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση. Εἶναι
γιὰ μένα σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιμήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση
καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα λαὸ περιορισμένο.
Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσμος ὅπου ζοῦμε, ὁ τυραννισμένος ἀπὸ τὸ φόβο
καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη
ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόμασταν ἂν ἡ πνοή μας λιγόστευε; Εἶναι μία πράξη ἐμπιστοσύνης
– κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά μας δὲν τὰ χρωστᾶμε στὴ στέρηση ἐμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τὸν περασμένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ μεγάλη διαφορὰ
ἀνάμεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης καὶ στὴ λογοτεχνία. Παρατήρησαν
πὼς ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράμα καὶ ἕνα σημερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη.
Ναί, ἡ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ μοιάζει νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ
προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν᾿ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνομάζουμε
ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγμὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ
ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει ποὺ νἄ ῾βρει καταφύγιο, ἀπαρνημένη, ἔχει
τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι᾿ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν
μεγάλα καὶ μικρὰ μέρη τοῦ κόσμου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων
τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν᾿ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιομηχανία. Χρωστῶ
τὴν εὐγνωμοσύνη μου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδημία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγματα, ποὺ ἔνιωσε
πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες
ὅπου πνίγεται ὁ παλμὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανὸς
νὰ κρίνει μὲ ἀλήθεια ἐπίσημη τὴν ἄδικη μοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυμηθῶ τὸν Σέλλεϋ,
τὸν ἐμπνευστή, καθὼς μᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νομπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ μπόρεσε
νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία μὲ τὴ μεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του.

Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας μας χρειάζεται ὅλους τοὺς ἄλλους.
Πρέπει ν᾿ ἀναζητήσουμε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται.

Ὅταν στὸ δρόμο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγμά
της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουμε
πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουμε. Ἂς συλλογιστοῦμε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.

Γιῶργος Σεφέρης

(11 Δεκεμβρίου 1963)

Read more at users.uoa.gr

 

Δέκα χρόνια εκτός αγορών και τριάντα εντός φτώχειας η Ελλάδα.

Δύο συμπεράσματα κρατάμε από τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης της 21ης Ιουλίου: Πρώτο, ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να σηκώσει τα χέρια ψηλά δηλώνοντας ότι αδυνατεί να εξυπηρετήσει τα χρέη της για την επόμενη δεκαετία, μέχρι το 2020. Κι αυτό ceteris paribus, μένοντας δηλαδή όλα τα υπόλοιπα σταθερά, αν δεν υπάρξει με άλλα λόγια κάποια σημαντική μεταβολή εντός ή εκτός Ελλάδας κι είναι κάτι για το οποίο κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα μετά την αξιολόγηση της Fitch αποτελεί κι επισήμως το πρώτο κράτος μέλος της ευρωζώνης που χρεοκοπεί.

Όλα τα υπόλοιπα περί «τεράστιου βήματος μπροστά» ήταν κυβερνητικές μεγαλοστομίες, φθηνές μάχες εντυπώσεων. Άλλωστε τα ίδια ακριβώς έλεγε ο πρωθυπουργός και πέρυσι τον Μάη όταν αποδεχόταν το πρώτο Μνημόνιο της ντροπής, τα ίδια έλεγε και την επομένη της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου. Κάθε τρεις και λίγο δηλαδή οι ίδιοι βερμπαλισμοί για να διαπιστώσουμε – ω του θαύματος! – ό,τι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας είναι πάλι μπροστά μας.

Κι ενώ οι ανέξοδες υποσχέσεις περισσεύουν ούτε κουβέντα δεν ειπώθηκε από τον πρωθυπουργό και τον αρμόδιο υπουργό, Βαγγέλη Βενιζέλο, για τα εξής απλά ερωτήματα: πότε θα ξαναβγεί η Ελλάδα στις αγορές και επίσης ποιό θα είναι επακριβώς το ύψος του χρέους μετά κι απ’ αυτές τις «διευκολύνσεις»… Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα απλώς συνάγεται: μετά από 10 χρόνια. Το αποτέλεσμα δηλαδή της «σωτηρίας» μας θα είναι να παραμείνει η Ελλάδα αποκλεισμένη από τις αγορές για μια δεκαετία, όταν το περυσινό Μνημόνιο, «σωτήριο» κι εκείνο, προέβλεπε ότι η Ελλάδα θα ξαναβγεί στις αγορές το 2012. Όσο για την απάντηση στο δεύτερο ερώτημα, ακόμη διερευνάται…

Η «λύση» που δόθηκε στη σύνοδο κορυφής της 21ης Ιουλίου, συνολικού ύψους 158 δισ. ευρώ (εκ των οποίων τα 109 δισ. περιλαμβάνονται στο νέο πακέτο) μπορεί άμεσα να απομακρύνει τον κίνδυνο χρεοκοπίας και να μειώνει κατά ένα μέρος το δημόσιο χρέος (λόγω της ανταλλαγής ομολόγων με μια έκπτωση της τάξης του 20%) επ’ ουδενί ωστόσο δεν καθιστά βιώσιμο, δηλαδή διαχειρίσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η μείωση του χρέους αν ολοκληρωθεί με επιτυχία η ανταλλαγή των ομολόγων με νέα 30ετούς διάρκειας, θα είναι της τάξης του 24%, με βάση δηλώσεις του γάλου προέδρου Νικολά Σαρκοζύ που έγιναν το ίδιο το βράδυ της συνόδου. Από την μεριά της ελληνικής κυβέρνησης, ωστόσο, δεν ανακοινώθηκε κανένας τέτοιος υπολογισμός παρότι από το πρόγραμμα των άγριων περικοπών το μοναδικό που έχει εξαιρεθεί είναι οι… υπερφίαλες δηλώσεις. Ακόμη όμως κι αυτό το ποσοστό του 24% είναι σημαντικά μικρότερο της ανόδου που έχει καταγράψει το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ από τον Οκτώβρη του 2009 οπότε αποφασίστηκε η ένταξη της χώρας στον «μηχανισμό σωτηρίας», με βάση δηλώσεις του υφυπουργού Οικονομικών, Φίλιππου Σαχινίδη. Στο 115% του ΑΕΠ το παρέλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να το φθάσει στο 165% με την αρωγή του ΔΝΤ και της ΕΕ, μέσα σχεδόν σε ενάμισι χρόνο, που διαρκεί η «σωτηρία» μας!

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα αν αναλογιστούμε την περαιτέρω άνοδο που θα καταγράψει το δημόσιο χρέος λόγω της συρρίκνωσης του ΑΕΠ. Και επ’ αυτού το νέο «σχέδιο σωτηρίας» κάνει ό,τι μπορεί. Μάρτυρας το νέο Μνημόνιο που θα ψηφισθεί το φθινόπωρο κατ’ απαίτηση των ηγετών της ευρωζώνης, όρος που αποκρύφτηκε από την ελληνική κυβέρνηση για να μην δηλητηριαστεί ενδεχομένως το γιορτινό κλίμα με τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες. Το νέο, τρίτο Μνημόνιο θα περιλαμβάνει καινούργια αιματηρά μέτρα λιτότητας που θα εφαρμοστούν όσο διαρκεί η αποπληρωμή των δανείων (μέχρι το 2050) θα συρρικνώσουν το λαϊκό εισόδημα και θα προκαλέσουν νέα ασφυξία στην αγορά, οδηγώντας στο κλείσιμο κι άλλων μικρομάγαζων και μεσαίων επιχειρήσεων, με δραματικές συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο, την ανεργία και φυσικά τα δημόσια έσοδα. Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή λιτότητας – φτώχειας – συρρίκνωσης δημοσίων εσόδων – πτώσης των ρυθμών μεγέθυνσης. Αυτό είναι το σχέδιο που εφαρμόζεται από την κυβέρνηση και το οποίο αποδεδειγμένα πλέον μπορούμε να πούμε ότι οξύνει και δεν επιλύει την κρίση.

Στο κοινό ανακοινωθέν της συνόδου ωστόσο η αιματηρή λιτότητα που εφαρμόζεται εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο δοξάζεται από το πρώτο του κιόλας άρθρο: «Επικροτούμε τα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση με στόχο τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών και τη μεταρρύθμιση της οικονομίας, καθώς και τη νέα δέσμη μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικοποιήσεων, η οποία θεσπίσθηκε πρόσφατα από το ελληνικό κοινοβούλιο. Πρόκειται για πρωτοφανείς αλλά αναγκαίες προσπάθειες προκειμένου να επανέλθει η ελληνική οικονομία σε βιώσιμη πορεία οικονομικής ανάπτυξης», αναφέρεται στο ανακοινωθέν, χωρίς οι 17 ηγέτες της ευρωζώνης να νιώθουν την παραμικρή ανάγκη να απολογηθούν γιατί εφ’ όσον αυτά τα μέτρα ήταν τα αναγκαία φθάσαμε πάλι στο χείλος της χρεοκοπίας… Η κατάσταση δεν σώζεται ούτε από τα 15 δισ. που θα δοθούν στην Ελλάδα μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων. Οι Ευρωπαίοι μάλιστα για να ψαλιδίσουν τις προσδοκίες φρόντισαν από το τελικό ανακοινωθέν και έκοψαν τον όρο «σχέδιο Μάρσαλ» που υπήρχε στο προσχέδιο το οποίο κυκλοφόρησε πριν την έναρξη της κρίσιμης συνεδρίασης…

Αυτό ωστόσο που δεν είπε ούτε η ελληνική ούτε η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία αναφέρθηκε σε ρεπορτάζ των New York Times το προηγούμενο Σαββατοκύριακο (23-24 Ιούλη): «Η Ελλάδα θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι θα χρειαστεί νέα αναδιάρθρωση χρέους». Τα βάσανα που γεννάει η εξυπηρέτηση αυτού του δημόσιου χρέους δεν τελείωσαν επομένως ούτε με την απόφαση της 21ης Ιουλίου. Κι ο λόγος είναι εμφανής: παρά το κούρεμα μέρους των ομολόγων κατά 20%, από το νέο πακέτο των 109 δισ. ευρώ, τα 60 δισ. ευρώ είναι επιπλέον δάνεια που προστίθενται στα 110 δισ. του περυσινού πρώτου δανείου της Τρόικας. Πρόκειται για δάνεια που στοχεύοντας να εξυπηρετήσουν την αποπληρωμή ομολόγων που λήγουν (κι όχι την πληρωμή των συντάξεων ή των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων) αυξάνουν τον όγκο του δημόσιου χρέους, δυσχεραίνοντας την αποπληρωμή του. Έστω στο μέλλον.

Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι καθόλου τυχαία η επιμονή των ευρωπαίων ηγετών να συμπεριληφθεί στο τελικό ανακοινωθέν συγκεκριμένη πρόβλεψη για εγγυήσεις. Αναφέρεται συγκεκριμένα στο άρθρο 9 πως «θα τεθεί σε εφαρμογή συμφωνία παροχής εγγυήσεων ώστε να καλύπτεται ο κίνδυνος που προκύπτει για τα κράτη μέλη της ευρωζώνης από τις εγγυήσεις τους προς το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». Ο λόγος για τον οποίο επέβαλαν αυτό το άρθρο Ολλανδοί και Φιλανδοί, αφού πρώτα το ψήφισαν στα κοινοβούλια τους, είναι επειδή καταλαβαίνουν πως το πρόβλημα του ελληνικού δημοσίου χρέους δεν λύθηκε, απλώς δόθηκε μια πίστωση χρόνου που θα επιτρέψει στην Γερμανία να δώσει μια πιο σφαιρική και στρατηγική λύση όταν θα ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός της «συντεταγμένης χρεοκοπίας», τον Ιούλιο του 2013. Το ζητούμενο από τη μεριά της Γερμανίας ήταν να κρατηθεί η ελληνική οικονομία ζωντανή έστω «διασωληνωμένη» μέχρι τότε. Και τότε το Τέταρτο Ράιχ θα δώσει μια «καθαρή λύση», όπως εκ παραδόσεως γνωρίζει να κάνει…

Read more at leonidasvatikiotis.wordpress.com