Τι θα φέρει το τέλος του Greek dream…

Amplify’d from www.capital.gr
Τι θα φέρει το τέλος του  Greek dream
Όσοι έχουν δουλέψει σε ιδιωτική επιχείρηση σε ρόλο προϊστάμενου, μου έλεγε τις προάλλες κάποιος φίλος της στήλης, ξέρουν πολύ καλά ότι αν δεν έχουν την ευχέρεια να πουν σε κάποιο υφιστάμενο, «Αυτή είναι η δουλειά που θέλω να μου κάνεις και αυτοί οι κανόνες, αν δεν σ’ αρέσει, το δρόμο για το λογιστήριο τον γνωρίζεις», σπάνια θα μπορούσαν να επιτύχουν το παραμικρό αποτέλεσμα… 
 
Σκέψου τώρα να έχεις να κάνεις με κάποιο υφιστάμενο που έχει εξασφαλίσει την μονιμότητα… 
 
Τhe Greek dream…

Τις τελευταίες δεκαετίες το όνειρο εκτεταμένου μέρους του πληθυσμού έγινε η επιδίωξη μιας θέσης στο δημόσιο, όχι για να εργαστεί κάποιος αλλά για να μισθοδοτείται χωρίς να καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια…
Η εθισμός σε αυτή τη νοοτροπία έλαβε τέτοια έκταση που κάνει το χρέος των 300 δισ. που μας οδήγησε στην πρόσφατη χρεοκοπία να μην αποτελεί το βασικό πρόβλημα για το έθνος.

Το χρέος,   μέσω μια αναδιάρθρωσης, ή μέσω μιας επιμήκυνσης, ή μιας συνολικότερης διεθνής ρύθμισης αντιμετωπίζεται.

Αυτό που είναι δυσκολότερο να αντιμετωπιστεί είναι η αντιπαραγωγική  και παρασιτική νοοτροπία  που έχει εμποτίσει ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού εντός και εκτός του δημοσίου.
 
Δυστυχώς η απόλυτη κυριαρχία του ελληνικού δημοσίου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής έχει μεταδώσει τον ιό της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα…
 
Οι υπάλληλοι του δημοσίου έχουν αναπτύξει την αντίληψη ότι στο δημόσιο βρίσκονται όχι γιατί πρέπει να εργαστούν και να προσφέρουν υπηρεσίες στον φορολογούμενο που τους πληρώνει, αλλά γιατί δικαιούνται κάποιου είδους αμοιβής επειδή ανήκουν στην «φατρία» του τάδε ή του δείνα πολιτικού που βρίσκεται στα πράγματα…
Η μονιμότητα
ην μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων την καθιέρωσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1911 με το άρθρο 102 του συντάγματος και αποσκοπούσε στο να προστατεύει τη δημόσια διοίκηση από τη συνήθεια του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος να εκδιώκει τους αντιπάλους για χάρη των δικών του παιδιών.
 
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε επιχειρηματολογήσει μάλιστα τότε στη συνεδρίαση της 18 Μαΐου 1911 της Βουλής πως «η προσπάθεια η οποία καταβάλλεται δια του άρθρου τούτου, δεν αφορά το συμφέρον των υπαλλήλων, αλλ’ αφορά το συμφέρον του λαού.»
 
Η μονιμότητα σίγουρα έλυνε κάποια προβλήματα, αλλά νομίζω ότι σήμερα δημιουργεί περισσότερα απ’ όσα επιλύει. Γι’ αυτό πέρα από την άμεση μείωση των υπεράριθμων στο δημόσιο με κατάργηση των άχρηστων υπηρεσιών, το επόμενο βήμα θα πρέπει να είναι οι κατάλληλες αλλαγές στο σύνταγμα για την πλήρη κατάργησή της μονιμότητας…
 
Τα προβλήματα που
Οδεύουμε προς το τέλος μιας περιόδου όπου οι πολιτικοί και κοινωνικοί προβληματισμοί είχαν περισσότερο ενδιαφέρον από τους αμιγείς χρηματιστηριακούς.
Από το Φθινόπωρο του 2009 οι αγορές πέρασαν σε δεύτερη μοίρα και σε πρώτο πλάνο πέρασαν θέματα περισσότερο μακροοικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά.
 
Ούτως ή άλλως η αγορά τον τελευταίο χρόνο  ήταν «νεκρή» και το ενδιαφέρον περιστρεφόταν από θέματα αν και πως θα χρεοκοπήσει η χώρα, αν θα καταρρεύσει το Ευρώ και ο κόσμος… 
 
Όταν οι μετοχές δεν κινούνται ή αν κινούνται μόνο προς τα κάτω, δεν έχει καμιά αξία να προσπαθείς να προβλέψεις τα απρόβλεπτα ή να εξηγήσεις τα ανεξήγητα… Περάσαμε στιγμές που ευελπιστούσαμε ότι δεν θα κινδυνέψουν οι καταθέσεις… 
 

Read more at www.capital.gr

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s