Δουλευταράδες οι «τεμπέληδες Έλληνες» #PimpMyGreece

Amplify’d from www.enet.gr

Οι «τεμπέληδες» Ελληνες εργαζόμενοι δουλεύουν πολύ περισσότερο από τους Γερμανούς, τους Ολλανδούς και τους Σκανδιναβούς, και μάλιστα έρχονται πρώτοι σε ώρες εργασίας σε ολόκληρη την Ε.Ε., σύμφωνα με έκθεση που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

See more at www.enet.gr

 

Advertisements

Το ΔΝΤ σβήνει την Ελλάδα από τον γεωπολιτικό χάρτη – Θέλουν νέα μείωση 20% των αμυντικών δαπανών!

Amplify’d from www.defencenet.gr

Επιπλέον 20% μείωση των αμυντικών δαπανών το 2012-2014 ζητά από την κυβέρνηση το ΔΝΤ για να δώσει έγκριση για την δ’ δόση το δανείου τον ερχόμενο Μάρτιο, κάτι που συνιστά βέβαια διάλυση του συστήματος ασφαλείας της χώρας το οποίο την τετραετία 2011-2014 θα έχει απωλέσει περίπου το 40%  της δυναμικότητάς του (η μείωση για το 2011 είναι ήδη 20%) την στιγμή που η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας που διεκδικεί έλεγχο και εδάφη, στα μέσα της δεκαετίας θα την έχει μετατρέψει ως ένα από τα δέκα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη.


Αν συμβεί αυτό που ζητά το ΔΝΤ στην έκθεσή του (τα μέτρα αναμένεται να συμφωνηθούν επίσημα κατά την τρίτη αξιολόγηση της πορείας υλοποίησης του Μνημονίου, τον ερχόμενο Μάρτιο) πρακτικά θα μιλάμε για την γεωπολιτική έκλειψη της χώρας, αφού θα είναι αδύνατον να υπεραπιστεί όχι μόνο τα δικαιώματά της σε δυνητική ΑΟΖ, FIR κλπ, αλλά και την ικανότητά προστασίας των εδαφών της.

Η νέα μείωση των αμυντικών δαπάνων κατά 20% (όχι των εξοπλιστικών οι οποίες έτσι αλλιώς έχουν πάψει να υπάρχουν, αλλά των δαπανών για την υποστήριξη του οργανισμού που λέγεται «Ένοπλες Δυνάμεις») έρχεται μετά από 7 χρόνια συνεχών μειώσεων, όπου πλέον «έχει μπει χέρι» στα στρατηγικά αποθέματα, δεκάδες αεροσκάφη είναι ακινητοποιημένα, τα πλοία του Στόλου «κανιβαλίζονται» για να δώσουν ανταλλακτικά το ένα στο άλλο και να είναι ενεργά εναλλάξ (!) και στον Στρατό Ξηράς κλάσμα των οχημάτων είναι διαθέσιμο.

Ετοιμάζεται η απομάκρυνση χιλιάδων ΕΠΟΠ με μη ανανέωση του συμβολαίου τους (η απομάκρυνση των ΕΠΟΠ θα είναι το χειρότερο πλήγμα γιατί διαχειρίζονται όπλα και υπηρετούν σε πόστα υψηλής στρατηγικής αξίας). Εδώ πλέον καλούνται οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας, όλοι, όχι μόνο η κυβέρνηση που ούτως ή άλλως είναι μειοψηφία στο σύνολο με ποσοστό περί το 35-37%, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, να αποτρέψουν το κακό που έρχεται.

Ας κόψουν από αλλού αυτό το 20% που ζητά το ΔΝΤ να κοπεί. Δεν μπορούν να υποθηκεύουν την ασφάλεια της χώρας. Το ανάθεμα θα πέσει στο κεφάλι όλων και θα είναι ασήκωτο. Ας δηλώσουν, εδώ και τώρα, όλοι οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας τις θέσεις τους για τις αμυντικές δαπάνες. Η σιωπή σημαίνει συνενοχή.

Η έκθεση του ΔΝΤ που ζητά την επιπλπεον μείωση κατά 20% στις αμυντικές δαπάνες περιλαμβάνεται σε έκθεση όπου ζητούνται νέα δημοσιονομικά μέτρα ύψους 12 δισ. ευρώ ή 5% του ΑΕΠ για την τριετία 2012 – 2014 και συνόδευσε την εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου.

Read more at www.defencenet.gr

 

Η Σοφία Σακοράφα ζητά το προφανές : “Δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους”

Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 2010
Σ/Ν Υπ. Οικονομικών
Κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού οικ. Έτους 2011

ΟΜΙΛΙΑ

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ένα σημαντικό ερώτημα που καταρχήν πρέπει να απαντηθεί είναι γιατί φτάσαμε έως εδώ.
Και το “ως εδώ” περιλαμβάνει και αυτόν το φετινό, κατ’ όνομα προϋπολογισμό.
Συνοπτικά αναφέρω ότι στο δυτικό καπιταλισμό, από τη δεκαετία του 70, η ιδιοκτησία είναι έμμεση.
Οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής δεν έχουν ονοματεπώνυμο.
Είναι το περίφημο χρηματιστηριακό κεφάλαιο (funds), που αποπροσωποποιεί σε σημαντικό βαθμό την ιδιοκτησία, αφού δεν είναι κάτοχος παραγωγικών μέσων.
Προτεραιότητά του δεν είναι η υπεραξία του προϊόντος, αλλά οι δανειακές ανάγκες, τα πλεονάσματα, αφού δουλειά τους είναι να εμπορεύονται χρήμα.
Αυτό λοιπόν που παρουσιάζεται προσχηματικά σαν ανήθικη δραστηριότητα, σαν φούσκα,
δεν είναι παρά η πιο ανεπτυγμένη μορφή του δυτικού καπιταλισμού.

Το τζογάρισμα, δηλαδή, πάνω στο απόλυτο φετίχ, στο χρήμα.
Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, ο δυτικός καπιταλισμός έχει ανάγκη από παραγόμενες υπεραξίες, από αγαθά δηλαδή.
To γεγονός ότι η μεγαλύτερη ασφάλεια για το ευρώ είναι η γερμανική παραγωγή βιομηχανικών προϊόντων,
Το γεγονός ότι οι Η.Π.Α. βασίζονται στην παραγωγή αξιόπιστων στρατιωτικών συστημάτων,
αποδεικνύουν ότι η βάση είναι πάντα η υπεραξία στο εμπόρευμα.Όταν το χρήμα δε βασίζεται σε αυτήν, τότε απλώς η οικονομία καταρρέει.
Κι εδώ βρίσκεται το πραγματικό δράμα της Ελλάδας.
Δεν δημιουργεί και δεν παράγει σχεδόν καμία υπεραξία.
Χάθηκε το τρένο της βιομηχανικής επανάστασης,
χάσαμε το τρένο της τεχνολογίας, και εδώ και καιρό, δυστυχώς, χάνουμε και το τρένο της πράσινης οικονομίας.

Αυτή είναι η κυρίαρχη αιτία της τεράστιας κρίσης στην πατρίδα μας.Γιατί έγινε αυτό ;
Η απάντηση βρίσκεται στην ιστορική διαδρομή και στα πολιτικά δεδομένα της χώρας μας.
Η αστική τάξη της Ελλάδας υπήρξε παρασιτική και κρατικοδίαιτη και ποτέ δεν υπηρέτησε τον ιστορικό της ρόλο, που είναι η ορθολογική παραγωγή.
Και βέβαια είναι τεράστια η ευθύνη που έχουν και τα κόμματα εξουσίας, αφού η μεν ζητούσε και τα δε την ταϊζανε με αντάλλαγμα τη διατήρηση τους στην εξουσία.
Ένα πλέγμα, με συγκοινωνούντα δοχεία, με μόνιμο τροφοδότη το δανεισμό, ο οποίος κάλυπτε την παταγώδη αποτυχία κομμάτων και κυρίαρχης τάξης να αναπτύξουν αυτοδύναμα τη χώρα.
Αυτό το στρεβλό μοντέλο, με δεκανίκια την υποφορολόγηση του κεφαλαίου, την καταλήστευση των ταμείων και την καταστροφή παραδοσιακών παραγωγικών δομών, όπως η γεωργία, έφεραν τα σημερινά αποτελέσματα.
Ελλείμματα, δημόσιο χρέος, ανύπαρκτη παραγωγική βάση.
Είναι σαφές ότι όποια ανάλυση ενοχοποιεί το δημόσιο υπάλληλο, το κόστος εργασίας, τα κοινωνικά κεκτημένα δεν είναι απλώς ψεύτικη, αλλά είναι και πολιτικά χυδαία.
Γιατί είναι πολιτική χυδαιότητα να πληρώνει αυτός που δε φταίει και την απόφαση αυτή να την παίρνουν
χέρι-χέρι, αυτός που φέρει τη βαρύνουσα πολιτική ευθύνη,
με αυτόν που φέρει τη βαρύνουσα οικονομική ευθύνη.Το δεύτερο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι αν, με δεδομένη αυτήν την κατάσταση και επίσης με δεδομένη την παγκόσμια οικονομική κρίση, η προσφυγή στο ΔΝΤ ήταν μονόδρομος.
Κατά την άποψή μου, κατηγορηματικά όχι, η προσφυγή στο ΔΝΤ δεν ήταν μονόδρομος.
Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.
Το έλλειμμα της ευρωζώνης, των ΗΠΑ, ακόμη χειρότερα της Ιαπωνίας το αποδεικνύουν.
Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος.

Στοιχεία ΔΝΤ:
Το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο μέσο όρο της Ευρωζώνης
Η χώρα μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
είτε από άγνοια, είτε από σκοπιμότητα αφέθηκε και έγινε το επίκεντρο κερδοσκοπικών επιθέσεων.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, τη ζήσαμε. Αυτή είναι η αλήθεια.
Η πολιτική κρίση του καθενός αφορά στο εάν αυτό έγινε από άγνοια ή σκοπιμότητα.
Θα δείξει η ιστορία εάν η κυβέρνηση υπήρξε αφελής και ακούσια χειραγωγούμενη,
ή εάν υπήρξε ο άλλος πόλος μιας συμφωνίας με καταστρεπτικές συνέπειες για το λαό και τη χώρα μας.
Συνέπειες που, κατά την άποψή μου, δεν υπήρξαν το αποτέλεσμα μιας επιλογής,
αλλά το ζητούμενο μιας πολιτικής.
Και φτάνουμε στο σήμερα και στη συζήτηση του προϋπολογισμού.
Ένας προϋπολογισμός, που είναι το πιο απτό αποτέλεσμα της καταστροφής που υφίσταται η χώρα μας και ο λαός μας.
Που είναι προϋπολογισμός χώρας με μειωμένη κυριαρχία.
Ένας προϋπολογισμός που καλούνται να επωμισθούν μεν οι Έλληνες πολίτες, αλλά αποτελεί φιρμάνι του ΔΝΤ, που απλώς και μόνο το επικυρώνει η Βουλή.
Ένα φιρμάνι που την επομένη κιόλας μέρα θα ανατραπεί προς το χειρότερο.
Και το κρίσιμο ερώτημα είναι
υπάρχει άλλος δρόμος;

Υπάρχει.

Πάρτε παράδειγμα άλλης, σοβαρής, πολιτικής.

Ουγγαρία. Μέλος της Ε.Ε.
Δεν μιλάμε για καμιά επαναστατική διαδικασία.
Η συντηρητική κυβέρνηση Όρμπαν είπε όχι στο ΔΝΤ, αλλά:
επέβαλε για τρία χρόνια έκτακτη εισφορά ύψους 0,45% στα ακαθάριστα έσοδα των τραπεζών,
έκτακτη φορολογία 5,2% στα συμβόλαια των ασφαλιστικών εταιριών
και έκτακτη φορολογία μέχρι 6% στις χρηματιστηριακές εταιρίες και σε όλες τις υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες.
Και σε αυτό το σημείο κυρίες και κύριοι συνάδελφοι καταθέτω μια πρόταση, τακτικού χαρακτήρα, και απευθύνομαι σε όλες τις πρωτοπόρες δυνάμεις του τόπου.
Καταθέτω μια πρόταση και απευθύνομαι σε όλους τους πολίτες που τους βομβαρδίζουν, επιβάλλοντας το πλέον φασιστικό δίλημμα : ή καταστροφή ή αιματηρή λιτότητα.
Μόνο που αυτό το δίλημμα έχει κοινό παρανομαστή.
Γιατί οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν είναι τα λογιστικά νούμερα, που ακόμη και αυτά δε βγαίνουν,
αλλά οι άνθρωποι.Επί του πρακτέου λοιπόν η πρότασή μου είναι:

Η Δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους, κατά τα πρότυπα του Εκουαδόρ.
Δε μιλάω δηλαδή στη βάση υποθέσεων,
αλλά στη βάση μιας εφικτής και ήδη εφαρμοσμένης λύσης από το 2006.

Αυτή η Επιτροπή αποτελείται από ειδικούς, από διεθνείς προσωπικότητες υψηλού κύρους.
Και δε μιλώ μόνο για Επιτροπή πεφωτισμένων, αλλά για επιτροπή ειδικών, που με τη συνδρομή των εργαζομένων θα δημιουργήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο ανασυγκρότησης.
Την Επιτροπή συνδράμουν τα όργανα του κράτους, το υπουργείο Δικαιοσύνης, Οικονομικών, το Γενικό Λογιστήριο, το Ελεγκτικό Συνέδριο, νομικοί, ορκωτοί λογιστές, συνταγματολόγοι.Σκοπός της επιτροπής είναι ο εξονυχιστικός λογιστικός έλεγχος του διεθνούς και εγχώριου χρέους, το τονίζω, από τη μεταπολίτευση και μετά.
Εξετάζει όλες τις συβάσεις που αφορούν σε όλους τους τομείς. (Επισημαίνω απλά τις τερατώδεις συμβάσεις των υπερχρεωμένων ολυμπιακών αγώνων).
Όλα τα διμερή δάνεια που σύναψε η χώρα μας.
(Τονίζω ιδιαίτερα αυτά που δίνονταν για να υποστηριχθεί δήθεν η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως η Ζίμενς και τα εξοπλιστικά προγράμματα).
Εξετάζει κάθε τι που αφορά στο δανεισμό και ανοίγει προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, όλων των εμπλεκομένων.
Σκοπός μας να “ξεσκονίσουμε” τους λογαριασμούς μας.
Σκοπός η πολυσυζητημένη διαφάνεια.
Να βρούμε ποιό κομμάτι αυτού του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς.
Επομένως παράνομο ή απεχθές.Και το αρνούμαστε.Άρνηση του απεχθούς χρέους, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.

Στο Εκουαδόρ αποτελούσε το 70 % του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων.
Και σε όσους βιαστούν να πουν ότι το Εκουαδόρ είναι μια τελείως διαφορετική χώρα, απαντώ ότι,
αυτή η διαφορά αποτελεί και το στρατηγικό μας πλεονέκτημα.
Το Εκουαδόρ, όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει ο οικονομολόγος Ερίκ Τουσέν, που υπήρξε μέλος αυτής της Επιτροπής,
δεν έχει καν δικό του νόμισμα, κατά συνέπεια είναι πολύ πιο εκτεθειμένο στις διεθνείς αγορές,
το ΑΕΠ του είναι στο 12% του ελληνικού
και το κατά κεφαλήν εισόδημα στο 10% του ελληνικού.

Απέναντι δε, στην απειλή για εκβιασμό των αγορών, απαντάμε πάλι με την πραγματικότητα.
Πουθενά στην πράξη δεν έχει επιβεβαιωθεί αυτός ο εκβιασμός, ούτε στη Ρωσία το 1998, ούτε και στην Αργεντινή το 2001!
Η αναγκαία, η ζωτική προϋπόθεση για αυτήν την πολιτική επιλογή είναι να υπάρχει πολιτική βούληση με ένα διαφορετικό προσανατολισμό.
Σε αυτή την κατεύθυνση συντάσσομαι με όλες τις πρωτοπόρες προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, γιατί είναι οι μόνες που μπορούν να πλαισιωθούν από τον κόσμο της εργασίας και του μόχθου για τη συγκρότηση ενός μετώπου με μία άλλη λογική:
Μία άλλη λογική που δεν είναι πλέον εάν μπορεί η Ελλάδα να πληρώσει το δημόσιο χρέος της , αλλά τί πρέπει να πληρώσει η Ελλάδα από το δημόσιο χρέος της.Αυτή τη λογική θεωρώ σαν απαρχή μιας διαφορετικής στρατηγικής αντίληψης.

Την απευθύνω και σε αυτούς που δηλώνουν υπέρμαχοι της διαφάνειας,

Και σε αυτούς που είναι υπέρμαχοι ενός άλλου κόσμου, σαν την αναγκαία προϋπόθεση δικαίου και δικαιοσύνης.

Μοντέλο εκπόρνευσης

Amplify’d from topontiki.gr

Ο κομισάριος Όλι Ρεν συνεχίζει να λέει ότι «(εσείς οι Έλληνες) ζούσατε πέραν των δυνατοτήτων σας» («Καθημερινή», 12.12), λες και ο υπερδανεισμός, ιδιωτικός και δημόσιος, είναι προϊόν καλοπέρασης και όχι τεράστιων παραγωγικών, εισοδηματικών και αναπτυξιακών ελλειμμάτων της οικονομίας και της κοινωνίας. Παίζει το γνωστό παιχνίδι της μετάθεσης των ευθυνών, της ενοχοποίησης του λαού και της χώρας, κατά τα γνωστά ολοκληρωτικά πρότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας και πολιτικής που ο ίδιος υπηρετεί.

Ο Ντομινίκ Στρος – Καν ισχυρίζεται ότι «εάν η Ελλάδα μπορέσει να διατηρήσει τη δυναμική των μεταρρυθμίσεων, οι επενδυτές θα δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη» («Καθημερινή», 12.12). Με άλλα λόγια δεν έχει καμία σημασία αν οι «μεταρρυθμίσεις» που επιβάλλει η τρόικα θα βοηθήσουν αντικειμενικά την ανάταξη της οικονομίας και την αντιμετώπιση του αδιεξόδου. Αρκεί η «δυναμική» τους να κάνει τους επενδυτές να δείξουν και πάλι εμπιστοσύνη.

Σχολιάζοντας αυτή τη λογική πριν από λίγους μήνες ο Πολ Κρούγκμαν έγραφε ειρωνικά:

«Όμως μην ανησυχείτε: οι περικοπές δαπανών μπορεί να είναι επίπονες, αλλά η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα απαλύνει τον πόνο. “Η ιδέα ότι τα μέτρα λιτότητας μπορεί να πυροδοτήσουν στασιμότητα είναι λανθασμένη”, δήλωσε ο Ζαν Κλοντ Τρισέ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του. Γιατί; Διότι “οι πολιτικές που εμπνέουν εμπιστοσύνη θα ενισχύσουν και δεν θα παρεμποδίσουν την οικονομική ανάκαμψη”.

Ποιες είναι οι αποδείξεις για την πεποίθηση ότι η δημοσιονομική συστολή είναι στην πραγματικότητα επεκτατική, διότι βελτιώνει την εμπιστοσύνη; (Παρεμπιπτόντως, αυτό ακριβώς ήταν το δόγμα που διακήρυσσε ο Χέρμπερτ Χούβερ το 1932). Λοιπόν υπήρξαν ιστορικές περιπτώσεις όπου οι περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις των φόρων ακολουθήθηκαν από μεγέθυνση. Όμως, απ’ όσο γνωρίζω, καθένα από αυτά τα παραδείγματα αποδεικνύει, αν τα μελετήσει κανείς από κοντά, ότι πρόκειται για περιπτώσεις όπου οι αρνητικές επιδράσεις της λιτότητας αντισταθμίστηκαν από άλλους παράγοντες, οι οποίοι είναι μάλλον απίθανο να έχουν σχέση με το σήμερα… Ενώ τα παραδείγματα λιτότητας είναι κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά.

● Η Ιρλανδία υπήρξε ένας καλός στρατιώτης σ’ αυτή την κρίση, εφαρμόζοντας με βλοσυρότητα άγριες περικοπές δαπανών. Η ανταμοιβή της είναι μια κατρακύλα σε επίπεδο καθολικής ύφεσης – και οι αγορές κεφαλαίων εξακολουθούν να την αντιμετωπίζουν σαν σοβαρή απειλή πτώχευσης.

● Άλλοι καλοί στρατιώτες, όπως η Λετονία και η Εσθονία, έκαναν ακόμη χειρότερα – και οι χώρες αυτές, το πιστεύετε δεν το πιστεύετε, είχαν πολύ χειρότερη κατρακύλα στην παραγωγή και την απασχόληση από την Ισλανδία, η οποία αναγκάστηκε από την τεράστια κλίματα της χρηματοπιστωτικής της κρίσης να υιοθετήσει λιγότερο ορθόδοξες πολιτικές.

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε σοβαροφανείς ανθρώπους να σας εξηγούν την ανάγκη για δημοσιονομική λιτότητα, προσπαθήστε να αναλύσετε το επιχείρημά τους. Είναι μάλλον σίγουρο ότι θα ανακαλύψετε πως αυτό που ακούγεται σαν θεμελιωμένος ρεαλισμός, στην πραγματικότητα βασίζεται στη φαντασία, στην πεποίθηση ότι αόρατοι εκδικητές θα μας τιμωρήσουν αν είμαστε κακοί και η νεράιδα της εμπιστοσύνης θα μας ανταμείψει αν είμαστε καλοί. Και η πραγματική πολιτική – η πολιτική που πλήττει τη ζωή εκατομμυρίων εργαζόμενων οικογενειών – οικοδομείται πάνω σ’ αυτή τη βάση» («The New York Times», 2.7).

Για να ικανοποιηθεί λοιπόν η νεράιδα της εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση υπέγραψε το τρίτο κατά σειρά επικαιροποιημένο μνημόνιο. Πρόκειται για πρόσθετα μέτρα που αντιστοιχούν στο 2,5% του ΑΕΠ ή 6 δισ. ευρώ το 2011 για να κλείσει η «μαύρη τρύπα» του 2010 και επιπλέον 5% ή 12 δισ. ευρώ για την τριετία 2012-2014. Στο μνημόνιο, που αποτελεί ήδη νόμο του κράτους και εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, η κυβέρνηση δεσμεύεται για νέα εισπρακτικά μέτρα, μεταξύ των οποίων η επιβολή «πράσινου» φόρου στις επιχειρήσεις, φόροι σε ακίνητα (τέλος αυθαιρέτων, διαδοχικές αυξήσεις αντικειμενικών αξιών) και στα αναψυκτικά, αλλά και νέα αύξηση του ΦΠΑ το 2012.

Υπόσχεται επίσης ευρύτατη ασφαλιστική μεταρρύθμιση στα επικουρικά ταμεία, χωρίς να αποκλείονται αλλαγές στις βασικές συντάξεις. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να περιμένουμε πολύ γρήγορα μέσα στο 2011 νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, με ακόμη πιο δυσμενείς όρους για τωρινούς και μελλοντικούς συνταξιούχους. Προβλέπεται κατάργηση ελλειμματικών ΔΕΚΟ, νέο μισθολόγιο, αύξηση των τιμών των εισιτηρίων τουλάχιστον στα 1,3 ευρώ και της εξέτασης στα νοσοκομεία στα 5 ευρώ από 3 σήμερα.

Στις τράπεζες προωθείται πώληση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και της συμμετοχής του Δημοσίου στην Τράπεζα Αττικής, ενώ αλλάζει το καθεστώς των τραπεζοϋπαλλήλων. Το μνημόνιο ορίζει ότι όλοι οι εργαζόμενοι σε τράπεζες, δημόσιες και ιδιωτικές, θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Οι συνταξιούχοι της Τράπεζας της Ελλάδος θα εναρμονίσουν τα δικαιώματά τους με αυτά του ΙΚΑ.

Τέλος, προβλέπεται η ολοκληρωτική ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων και αμοιβών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Όλα φυσικά στο όνομα της ανάπτυξης, που θα μας την κάνει δώρο, αν είμαστε φρόνιμοι και αρκούντως υποτακτικοί, η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών.

Τι «αναπτυξιακό μοντέλο» προβλέπεται για τη χώρα; Σύμφωνα με το «Βήμα της Κυριακής» (12.12) και ανώνυμους κυβερνητικούς αξιωματούχους, πρότυπο για την ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι η Ταϊβάν και γενικότερα το «ασιατικό μοντέλο», όπως έχει φορεθεί σε χώρες όπως το Βιετνάμ, η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη κ.ά., όπου η ερήμωση της κοινωνίας και η πλημμυρίδα της πιο απόλυτης φτώχειας διακόπτεται από νησίδες του πιο ασύδοτου και προκλητικού πλουτισμού. Πρόκειται για ένα «μοντέλο» όπου ο εργαζόμενος για να βρει δουλειά είτε θα πρέπει να ζει στο όριο είτε να μάθει να εκπορνεύεται για ένα κομμάτι ψωμί.

«Το θετικό που μπορούμε να δούμε», είπε στο «Βήμα της Κυριακής» ανώτατη κυβερνητική πηγή, «είναι ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε θετικό πρόσημο ανάπτυξης στο δεύτερο εξάμηνο του 2011». Η επιστροφή της ανάπτυξης αναμένεται ότι θα επέλθει επειδή η χαμηλή αγοραστική δύναμη θα πλήξει τις εισαγωγές, το μειωμένο εργατικό κόστος θα τονώσει τις εξαγωγές, το τουριστικό προϊόν θα γίνει περισσότερο ανταγωνιστικό και η προσέλκυση νέων επενδύσεων ολοένα και δυναμικότερη.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι τι σόι εξαγωγές θα είναι αυτές, όταν η οικονομία της Ελλάδας βιώνει μια πρωτοφανή διάλυση της παραγωγικής της βάσης. Μόνο μεταπρατικού χαρακτήρα, που θα εξαρτώνται από συγκεκριμένες πολυεθνικές. Και τι σόι επενδύσεις θα είναι αυτές που υποτίθεται ότι θα προσελκυστούν σε μια οικονομία που δεν παράγει σχεδόν τίποτε; Μόνο αχαλίνωτη κερδοσκοπία με ακίνητα, γη, δημόσια περιουσία, με κάθε είδους ρεμούλα και απάτη. Αν μια οικονομία έχει ως συγκριτικό της πλεονέκτημα τη χαμηλή αγοραστική δύναμη και την ανύπαρκτη παραγωγή, τότε σε τι διαφέρει από μια τυπική εξαθλιωμένη χώρα του «τρίτου κόσμου»;

Τι προοπτική υπάρχει σε μια τέτοια οικονομία «ασιατικού μοντέλου» για όσες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις εξαρτώνται από την εσωτερική αγορά; Καμία. Άλλωστε τα μέτρα περιστολής αμοιβών και δικαιωμάτων των εργαζομένων δεν υιοθετούνται για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που κινδυνεύουν με λουκέτο. Τα μέτρα αυτά υιοθετούνται για τις περίπου 247 κρατικοδίαιτες μονοπωλιακές επιχειρήσεις που απολαμβάνουν το 53% του συνόλου των ιδιωτικών κερδών και έχουν ήδη διοχετεύσει το 70% και πλέον της δραστηριότητάς τους στο εξωτερικό.

Δεν έχουν ανάγκη την εσωτερική αγορά, όπως ο μικρομεσαίος, γι’ αυτό και στις αμοιβές των εργαζομένων βλέπουν μόνο «κόστος» που πρέπει να συμπιεστεί στο ελάχιστο και όχι αγοραστική δύναμη, που μόνο αυτή μπορεί να αναζωογονήσει την αγορά. Αμέσως μετά τις γιορτές και με τα νέα μέτρα να δείχνουν τα δόντια τους, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, οι επαγγελματίες και οι αυτοαπασχολούμενοι είναι σίγουρο ότι θα ζήσουν τον «θάνατο του εμποράκου», όπως ποτέ άλλοτε στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Και γι’ αυτούς υπάρχει μόνο μια προοπτική, η ολοκληρωτική καταστροφή. Τα μέτρα που παίρνονται τώρα ενάντια στους εργαζόμενους στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αποτελούν τη χαριστική βολή για τους μικρομεσαίους.

Η «εσωτερική υποτίμηση»

Η πολιτική αυτή αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση» της οικονομίας. Και αποκαλείται έτσι διότι η οικονομία δεν έχει το δικό της νόμισμα να υποτιμήσει και στη θέση του υποτιμά την εργασία, τις αμοιβές, τις ζωές και τις προοπτικές των ανθρώπων που εργάζονται σ’ αυτήν. Άλλο ένα μεγάλο ζήτω για το κοινό νόμισμα, το «ισχυρό ευρώ», που δεν μπορεί να υποτιμηθεί σαν την παλιοδραχμή που είχαμε.

Βέβαια, αν είχαμε δικό μας νόμισμα και χρειαζόταν να το υποτιμήσουμε, τότε δεν θα ήταν καθόλου αναγκαία μια «εσωτερική υποτίμηση» με την κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων, την υποβάθμιση της εργασίας και των αμοιβών της, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και φυσικά τις δραστικές περικοπές σε κοινωνικές και ασφαλιστικές δαπάνες. Κατά τ’ άλλα υπάρχουν ακόμη κάποιοι που εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος είναι πολύ χειρότερη από την «εσωτερική υποτίμηση» υπό καθεστώς ευρώ. Η νεράιδα της εμπιστοσύνης των αγορών είναι σίγουρο ότι θα τους ανταμείψει πλουσιοπάροχα.

Διαγράψτε χρέη!

Υποτίθεται όμως ότι όλα αυτά γίνονται για να αντιμετωπιστεί το χρέος. Τι σχέση έχει λοιπόν η «εσωτερική υποτίμηση» με την εξυπηρέτηση του χρέους; Τη μόνη σχέση που έχει είναι ότι η «εσωτερική υποτίμηση» είναι σίγουρο ότι θα αυξήσει την επιβάρυνση του χρέους. Όχι μόνο του δημόσιου, αλλά και του ιδιωτικού. Την αλήθεια αυτή αναγνωρίζουν και οι ακραιφνείς οπαδοί της ευρωολοκλήρωσης, όπως ο Μπάρι Άιχενγκριν, ένας από τους εμπνευστές του ευρώ, ο οποίος έγραφε πρόσφατα:

«Ο συνήθης τρόπος για να αμβλυνθούν οι συνέπειες της λιτότητας είναι να συνδυάσει κανείς τις περικοπές στο εσωτερικό με την υποτίμηση του νομίσματος. Η υποτίμηση κάνει τις εξαγωγές πιο ανταγωνιστικές, αντικαθιστώντας με την εξωτερική ζήτηση την εγχώρια ζήτηση που συμπιέζεται. Όμως καθώς καμιά από αυτές τις χώρες δεν έχει εθνικό νόμισμα για να υποτιμήσει, θα πρέπει να υποκαταστήσουν την εξωτερική υποτίμηση με την εσωτερική. Πρέπει να περικόψουν μισθούς, συντάξεις και άλλα κόστη έτσι ώστε να πετύχουν το ίδιο όφελος σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας που χρειάζεται για να αντικαταστήσει η εξωτερική ζήτηση την εσωτερική.

Οι χώρες της κρίσης έχουν δείξει, στην πραγματικότητα, αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα στην εφαρμογή επώδυνων περικοπών. Όμως μια οικονομική μεταβλητή δεν έχει προσαρμοστεί μαζί με τις άλλες: το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Η αξία των συσσωρευμένων κυβερνητικών χρεών παραμένει άθικτη και, πέρα από μια χούφτα υποχρεώσεων στους επιλεγόμενους νεότερους πιστωτές, τα τραπεζικά χρέη επίσης παραμένουν άθικτα.

Αυτό το απλό γεγονός δημιουργεί μια θεμελιακή αντίφαση για τη στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης: όσο περισσότερο οι χώρες μειώνουν μισθούς και κόστη, τόσο αυξάνουν τα συσσωρευμένα χρέη τους. Και καθώς τα χρέη γίνονται όλο και πιο ασήκωτα, οι δημόσιες δαπάνες θα πρέπει να περικόπτονται όλο και περισσότερο, οι φόροι να αυξάνονται ώστε να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος και τα παραλειπόμενα, όπως οι τράπεζες. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί την ανάγκη για ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση, αυξάνοντας περαιτέρω την επιβάρυνση του χρέους και πάει λέγοντας, σε έναν φαύλο κύκλο βυθίσματος στην ύφεση.

Επομένως, αν μια εσωτερική υποτίμηση είναι να δουλέψει, η αξία των χρεών, τα οποία συνιστούν ήδη μια μεγάλη επιβάρυνση, πρέπει να μειωθεί. Το κρατικό χρέος θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Τα χρέη των τραπεζών θα πρέπει να μετατραπούν σε μετοχές και όπου οι τράπεζες είναι αφερέγγυες να διαγραφούν. Το ίδιο και με τα ενυπόθηκα δάνεια, θα πρέπει επίσης να διαγραφούν» («Project Syndicate», 9.12).

Σχέδια πτώχευσης

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Σημαίνουν πολύ απλά ότι οι πολιτικές των περικοπών και της άγριας λιτότητας του μνημονίου είναι ο δρόμος που οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα όχι μόνο στη βαθιά ύφεση, αλλά και στην επίσημη πτώχευση. Μια πτώχευση, την οποία οι επικυρίαρχοι θεωρούν αναπόφευκτη και δεν επιτρέπουν να γίνει πριν ολοκληρωθεί η επίσημη δήμευση και η διαδικασία εκποίησης της χώρας. Κι έτσι, ενώ η κυβέρνηση παίρνει υπάκουα ό,τι μέτρα της επιτάσσουν οι κηδεμόνες της χώρας, συνεχίζονται οι παρασκηνιακές κινήσεις για τον μηχανισμό ελεγχόμενης πτώχευσης στο επίπεδο της ευρωζώνης. Με πρώτη υποψήφια φυσικά την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό διακινούνται σχέδια και προτάσεις που θα διευκολύνουν την ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας και των άλλων χωρών της ευρωζώνης, το ένα χειρότερο από το άλλο. Σύμφωνα με το BBC (12.12), το επικρατέστερο σχέδιο ελεγχόμενης πτώχευσης που οι Γερμανοί και οι Γάλλοι θα απαιτήσουν να εγκριθεί από τη σύνοδο κορυφής προβλέπει ότι οι ιδιώτες δανειστές θα πρέπει συμμετέχουν και αυτοί σε μία μελλοντική κρίση χρέους χώρας της ευρωζώνης, όπως αναφέρει προσχέδιο που περιγράφει τη δομή του μόνιμου μηχανισμού ο οποίος θα τεθεί σε ισχύ από το 2013.

Συγκεκριμένα, όπως προβλέπεται, οι ιδιώτες πιστωτές μίας χώρας, ακόμα και αυτοί που έχουν κρατικούς τίτλους, θα επιβαρυνθούν οι ίδιοι πριν η χώρα ζητήσει να ενταχθεί σε μηχανισμό στήριξης. Αν όμως η χώρα εξακολουθήσει να έχει προβλήματα, πρέπει να κηρύξει στάση πληρωμών, αλλά θα συνεχίσει να πληρώνει τα δάνεια που έλαβε νωρίτερα για τη διάσωσή της. Θα είναι πάντως πιο εύκολο για τη χώρα να πάρει την έγκριση των πιστωτών της για να κηρύξει στάση, καθώς θα προβλέπονται οι σχετικές ρήτρες συλλογικής δράσης (collective action clauses).

Μια ανάλογη πρόταση φαίνεται να κάνει και ο ΟΟΣΑ σε μια πρόσφατη μελέτη του για την ευρωζώνη (13/12), όπου συνιστά τα εξής: «Απαιτείται ένας αξιόπιστος μηχανισμός για τη διαχείριση δημοσιονομικών κρίσεων. Αυτός πρέπει να συμπεριλαμβάνει έναν μόνιμο μηχανισμό παροχής ρευστότητας με την επιφύλαξη αυστηρών προϋποθέσεων. Αν οι προϋποθέσεις δεν ικανοποιούνται, η χρηματοδοτική στήριξη θα πρέπει να ανακληθεί». Κάτι τέτοιο βέβαια θα οδηγήσει τη χώρα που χάνει τη χρηματοδοτική στήριξη στην παύση πληρωμών και την πτώχευση.

Τα πράγματα έχουν πια αγριέψει για τα καλά. Όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι η χώρα δεν πρόκειται να αποφύγει ούτε καν την παύση πληρωμών, όχι προς τους δανειστές, αλλά προς το εσωτερικό, προς τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και την κοινωνία συνολικά. Την εικόνα που θα ζήσουμε τους αμέσως επόμενους μήνες την έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών όταν σε συνέντευξή του στη «Real News» (12/12) απάντησε στην ερώτηση «Δεν φοβάστε κοινωνικές εκρήξεις»:

«Όμως ειλικρινά ανάμεσα στην επιλογή να δούμε εξοργισμένα πλήθη έξω από κλειστές τράπεζες και κλειστά δημόσια ταμεία, που θα σήμαινε μια χρεοκοπία της χώρας και ανάμεσα σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που διεκδικούν ηπιότερες ρυθμίσεις για τον κλάδο που εκπροσωπούν ή εκφράζουν την αντίδρασή τους σε μια συγκεκριμένη κατάσταση ή πολιτική, είναι σαφές ότι κανένας δεν θα επέλεγε το πρώτο».

Η πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας δεν στοχεύει στην αντιμετώπιση της χρεοκοπίας, αλλά στο τσάκισμα των κοινωνικών αντιδράσεων, ώστε, όταν βγουν στον δρόμο τα εξοργισμένα πλήθη, να ωθούνται από την απόγνωση και όχι τη διεκδίκηση συγκεκριμένων λυτρωτικών αιτημάτων, που δεν μπορεί να είναι άλλα από την εδώ και τώρα διαγραφή του χρέους μαζί με την έξοδο από το ευρώ.


Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου – αναλυτή

Read more at topontiki.gr

 

Η Λιάνα Κανέλλη στη βουλή για τον προϋπολογισμό.

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε αυτόν τον προϋπολογισμό εγώ θα σας μιλήσω μόνο για την πατρίδα και με αριθμούς, γιατί υποτίθεται ότι ο προϋπολογισμός αφορά την πατρίδα. Και δεν υποτίθεται απλώς, οφείλει να είναι έτσι, ακόμη και με αυτές τις συνθήκες, ακόμη και με τον τρόπο με τον οποίο συζητάμε σήμερα, ακόμη και με αυτούς τους παράλληλους μονόλογους που δεν παίρνουν απαντήσεις. Σας καλώ ευθέως –την Κυβέρνηση, ευθέως όμως- να απολογηθείτε εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου, εντός εκτός Προϋπολογισμού, για τη συνειδητή απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Δεν μπορούμε να παίξουμε άλλο το παιχνίδι. Ξέρουμε ότι κάνατε διάψευση για τις μυστικές συμφωνίες με τους Τούρκους. Ε, δεν θα σας μιλήσω για τις μυστικές, σας μιλάω για τις φανερές. Δεν θα ασχοληθώ ούτε καν με τον κ. Νταβούτογλου, ο οποίος δηλώνει: «Μα, ποιες; Εμείς ήδη κάνουμε μπίζνες στο Αιγαίο με το Γιώργο». Και εδώ μιλάμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις κι εδώ μιλάμε για τις επενδύσεις κι εδώ μιλάμε για τον τρόπο με τον οποίο παραγγέλνετε υποβρύχια που γέρνουν. Δίνετε 30 τρισεκατομμύρια δραχμές από το 1998. Τριάντα τρισεκατομμύρια δραχμές έχετε δώσει.

Τριάντα τρισεκατομμύρια δραχμές -να ακουστεί αυτό εδώ το νούμερο- για να φυλάξετε τι και πώς; Τι δεν φυλάσσεται; Να πούμε την αλήθεια. Με τη συνέργια των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας στην αλληλοδιαδοχή των δύο κομμάτων από το 1982 μέχρι σήμερα αρνείστε και δεν έχετε πάρει καμία θέση -γι’ αυτό σας εγκαλούμε- για την αποκλειστική οικονομική ζώνη που περιλαμβάνει το Καστελόριζο. Δεν μπορείτε να το χρησιμοποιείτε επικοινωνιακά το Καστελόριζο. Δεν μπορεί να έχετε αδρανήσει. Δεν χρειάζεται πολεμοκαπηλική αντίληψη και το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.

Ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι με βάση το δίκαιο της θάλασσας από το 1982 μέχρι σήμερα η αποκλειστική οικονομική ζώνη συνεπάγεται πολύ συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα. Δικός σας άνθρωπος είναι ο Κουλουμπής και δεν μιλάω ούτε μόνο για τις γεωτρήσεις, ούτε για τα πετρέλαια, ούτε για το θησαυρό, ούτε για την πραγματικότητα ότι αυτός ο τόπος είναι πλούσιος και έχει λεφτά. Δεν θα μιλήσω για τον Κουλουμπή και για τον Μπάμπουρα, ούτε για το Λεβιάθαν. Δεν λέω λέξεις τυχαίες. Ο Μπάμπουρας είναι περιοχή πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Βόρειο Αιγαίο και ο Λεβιάθαν είναι περιοχή με κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, μεταξύ Κύπρου, ελληνικών χωρικών υδάτων, Αιγύπτου και Ισραήλ. Και έρχεστε σήμερα και μιλάτε για φτώχεια, για τούτο για εκείνο για το άλλο.

Ξοδεύετε να φυλάξετε την Καταχάρ, το Νταρφούρ. Στο Νταρφούρ και στο Σουδάν ποιοι κάνουν επένδυση, κύριοι της Κυβέρνησης; Κάνουν οι μεγάλες πολυεθνικές. Τι θέλετε να μας πείσετε; Ότι είναι εκσυγχρονιστική πολιτική αυτή τη στιγμή και σωτήρια για τη χώρα; Ο Πρωθυπουργός σας έρχεται σε μόνιμη αντίφαση. Δεν μπορεί το Σάββατο να σας λέει στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι όλα γίνονται για την πατρίδα και την Ελλάδα για να παραμείνει ανεξάρτητη και ελεύθερη, όταν είναι ο ίδιος άνθρωπος ο οποίος άπειρες φορές από πριν από τις εκλογές μέχρι σήμερα μιλάει για μειωμένη εθνική κυριαρχία συνειδητά και με τη ψήφο του ελληνικού λαού.

Δεν μπορείτε το Καστελόριζο να μην μπορείτε να το υπερασπιστείτε στο επίπεδο της οικονομικής ζώνης, να έχετε πάρει απόφαση, χωρίς να μιλάμε για casus belli. Προσέξτε, εδώ δεν σας μιλάω για casus belli, σας μιλάω για αποκλειστική οικονομική ζώνη. Γιατί δεν είναι μόνο τα κοιτάσματα. Είναι πολλαπλές οικονομικές δραστηριότητες. Και ξέρετε πάρα πολύ καλά τι σημαίνει το οικόπεδο δώδεκα το ισραηλινό στην περιοχή. Έτσι αφήνετε την πατρίδα ακάλυπτη και έρχεστε μετά εδώ και ξοδεύετε, πότε για τους μετανάστες, πότε για τους αγωγούς, πότε για το ένα και πότε για το άλλο.

Πού είναι λοιπόν οι πραγματικές και ουσιαστικές παρεμβάσεις; Ξοδεύουμε τον άμπακο. Ο ελληνικός λαός πληρώνει τα πάντα, για απειλή από την Ανατολή, μετά απειλή από το βορρά και από κάτω το μεγάλο κεφάλαιο με όλα τα ιμπεριαλιστικά του σχέδια, με στρατηγείο τη Θεσσαλονίκη, με Σούδα, με Άκτιο, με στρατόπεδο διεθνών προδιαγραφών στις Σέρρες, με το Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών του ΝΑΤΟ. Συμμετείχαμε στα πάντα. Δεν μπορείτε παρά να θυμηθείτε μια ρήση. Είτε σας αρέσει είτε όχι στην ιστορία έχουν γραφτεί πράγματα που δεν αλλάζουν.

Αυτή είναι η αντίληψή σας για τις Ένοπλες Δυνάμεις που μας φέρνετε έναν Προϋπολογισμός που λέει ότι κάνετε οικονομία; Να πούμε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Μεταθέτετε στην πραγματικότητα σε επόμενες χρήσεις προϋπολογισμών τμήμα από τα χρέη. Τι κάνατε πραγματικά; Καταστρέψατε –όπως συμβαίνει και με το σύνολο του ελληνικού λαού- την ποιότητα, τη ζωή, τις συντάξεις, κλείσατε και δύο νοσοκομεία των στρατιωτικών και εκεί φτάσατε.

Σας είπε ποτέ το ΚΚΕ να μην δώσετε; Πού να τα δώσετε; Να τα δώσετε σε πολίτες θητείας που παίρνουν 8 ευρώ και κουβαλούν τις ευχητήριες κάρτες, εκ των πραγμάτων, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους.

Φτιάξατε μια δομή Ενόπλων Δυνάμεων, η οποία είναι κυριολεκτικά υποστηρικτική των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων σε αυτό που ο Νταβούντογλου –δώδεκα χρόνια δεν μπορεί να καμώνεστε ότι δεν ξέρετε- λέει στο βάθος την ουσία των πραγμάτων ότι η Ανατολική Μεσόγειος, δηλαδή τα δικά μας εθνικά κυριαρχικά συμφέροντα σε πρώτο βαθμό, είναι το κεντρικότερο γεωστρατηγικό, γεωπολιτικό, οικονομικό σημείο στον εξελισσόμενο κόσμο της Ευρασίας. Και τι κάνετε;

Έχετε τσακίσει το ηθικό στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στην πραγματικότητα τσιράκια αλλότριων συμφερόντων, εκ των πραγμάτων, οι αξιωματικοί, με συζητήσεις εδώ μέσα κατάπτυστες για μια χώρα που θέλει να είναι εθνικά κυρίαρχη, ανάμεσα στην άδεια του περιπτέρου, στη σύνταξη για κάποιον που δεν έχει, στο κλείσιμο των νοσοκομείων και στη αφαίρεση των γυναικολογικών προδιαγραφών από ένα νοσοκομείο. Αυτά καθόμασταν και συζητούσαμε. Τις τριακονταπενταετίες, τα τρία ευρώ πάνω, τα τρία ευρώ κάτω. Και σε μεταξύ κρουνοί τα λεφτά στους δανειστές κυρίως, γιατί το μεγαλύτερο ποσό το έχετε δανειστεί από τη Γερμανία.

Έτσι, ξεπουλήσατε και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Πού είναι η εθνική πολιτική σας σε αυτά τα πράγματα, η υποστηρικτική πολιτική, για να μπορείτε να μιλάτε για πατρίδα, την ίδια ώρα που μιλάτε για απεμπολημένα κυριαρχικά δικαιώματα και με φόντο το Καστελόριζο προσκαλείτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;

Δεν λέτε αλήθεια και σε πάρα πολλά άλλα πράγματα, όπως για στρατηγικούς τομείς αυτής της χώρας. Γιατί αν τους βάλετε δια των οικονομικών ζωνών της ανοχής σας και της απάθειάς σας στο θαλάσσιο χωράφι των ελληνικών συμφερόντων, τότε βεβαίως μπορείτε να το παίζετε ειρηνιστές και να λέτε ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του, ενώ στην πραγματικότητα θα εννοείτε τους μεγάλους καρχαρίες, τις πολυεθνικές. Εκεί το πάτε. Η CHEVRON είναι. Σας το είπε ο Morningstar, ο Υφυπουργός για την ενέργεια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο κ. Αυγερινός. Όχι ο δικό σας, ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα πολιτικός, αλλά ο αμερικάνος. Βρείτε τα πρώτα στην οικονομική ζώνη, δηλαδή κάντε πίσω εκεί που πρέπει και μετά θα χαράξουμε σύνορα.

Ξέρετε, ο Στάλιν έλεγε –και μη φοβάστε, μην ανατριχιάζετε, δεν πλανώνται φαντάσματα εδώ μέσα- ότι πρέπει να είναι κάποιος πάρα πολύ γενναίος για να είναι δειλός στον Κόκκινο Στρατό.

Βγαίνει ο κ. Δρούτσας και λέει «ούτε γρατζουνιά στα κυριαρχικά δικαιώματα». Λέγονται μεγάλα πράγματα. Στο ζήτημα της οικονομικής ζώνης δεν υπάρχει casus belli, δεν είναι καν διατυπωμένο. Bussiness plan είναι. Τι κάνατε γι’ αυτό; Τι κάνατε για την ελληνική αμυντική βιομηχανία; Πουλάτε τα πάντα σε ιδιώτες. Όταν πουλάτε και αυτά τα κομμάτια τότε η μειωμένη εθνική κυριαρχία είναι όντως μια αλήθεια εκ στόματος Πρωθυπουργού. Αλλά, μειωμένη εθνική κυριαρχία χωρίς από κάτω ο λαός να γνωρίζει.

Όπως για παράδειγμα δεν γνωρίζει ότι το μεγαλύτερο ποσοστό γης, που βγαίνετε και μιλάτε και λέτε τούτα και εκείνα, στη χώρα, το έχει ο ΟΣΕ. Ο ΟΣΕ έχει τη μεγαλύτερη γη. Γι’ αυτό μιλάτε για τουρισμό και για τουριστικό σιδηρόδρομο. Γι’ αυτό σας φαίνονται πολλά να παίρνει κάποιος 1600 και 1800 ευρώ όταν δουλεύει από τη δεκαετία του 1970 στον ΟΣΕ, στις ράγες, μέχρι σήμερα. Τριάντα χρόνια και είναι πολλά τα λεφτά; Που το βρήκατε γραμμένο αυτό; Στα υποβρύχια που γέρνουν;

Για να σας πω πώς φέρεστε στις Ένοπλες Δυνάμεις και πώς αντιμετωπίζετε το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας, τελειώνω με δύο φράσεις. Κρατείστε τις καλά στο κεφάλι σας, γιατί είναι πραγματικές πληροφορίες. Στα πλαίσια της οικονομίας κόψατε το δωρεάν γάλα στο στρατό, σε στρατιωτικούς των σχολών. Κόψαμε το γάλα στο στρατό. Εγώ ντρέπομαι! Πηγαίνετε στη Vivartia και στους άλλους, στο καρτέλ γάλακτος, να πάρετε με χορηγό γάλα για τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Κλείνετε δύο στρατιωτικά νοσοκομεία –αν αυτό το θεωρείτε εξαιρετικά υγειές- έχετε κληρωτούς με οκτώ ευρώ και παραγγείλατε και έξι φρεγάτες για να τις χρησιμοποιήσετε πού; Στη Σομαλία; Εσείς που έχετε συμμετάσχει και στο σχέδιο του ΝΑΤΟ να εκπαιδεύονται οι εθνικοί στρατοί για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων και των εκδηλώσεων;

Δεν σπέρνετε για να θερίσετε θύελλες. Σπέρνετε εκείνη την ανασφάλεια που θα χρειαστεί μια σπίθα για να αποκτήσει έννοια η πατρίδα, έξω από τις δημόσιες σχέσεις και τις επικοινωνίες. Για την ώρα δεν έχει καταργηθεί η έννοια και ούτε πρόκειται να την καταργήσετε. Με ψεύτικα διλλήματα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η ιστορία. Σας το είχα ξαναπεί και την προηγούμενη φορά. Σας το λέω και κάθε φορά που συζητάμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Όταν δεν μπορείτε να στηρίξετε ως σάρκα εκ της σαρκός σας τον ένστολο Έλληνα στο εικοστό πρώτο αιώνα και τον κάνετε μισθοφόρο, μην ψάχνετε να βρείτε πόσο πάει το κλειδί της κερκόπορτας. Μην το ψάξετε…
Θα το βρείτε σε ξεπουλημένα από την πατρίδα πολύ φθηνά γαλόνια.»

Από τα πρακτικά της βουλής

Βουλευτική Ασυλία:Ετσι καλύπτουν ο ένας τον άλλον στη Βουλή για προσωπικές τους υποθέσεις!

Amplify’d from www.stopcartel.info
Καταδίκη -σταθμός της Ελλάδας από το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την άρνηση της άρσης της βουλευτικής Ασυλίας.Υπόθεση Συγγελίδη.όλη η απόφαση.Γιατί κρύβουν την ταυτότητα της βουλευτίνας που κάλυψαν.. Γιατί τα ελληνικά ΜΜΕ απέκρυψαν την θεμελιώδη αυτή απόφαση σταθμό,καταδίκη του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος της..μεταπολίτευσης..
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΠΡΩΤΟ
ΤΜΗΜΑ
ΥΠΟΘΕΣΗ
ΣΥΓΓΕΛΙΔΗΣ κατά ΕΛΛΑΔΑΣ
(Προσφυγή
αριθ. 24895/07)
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ
Η
παρούσα απόφαση θα καταστεί οριστική
σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται
από το άρθρο 44 § 2 της Σύμβασης. Μπορεί
να υποστεί τυπικές διορθώσεις.
Στην
υπόθεση Συγγελίδης κατά Ελλάδας,
ΓΙΑ
ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,

1.
Κηρύσσει
κατά
πλειοψηφία την προσφυγή παραδεκτή.

2.
Αποφαίνεται
με έξι ψήφους
έναντι μίας ότι υπήρξε παραβίαση του
άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης.

3.
Αποφαίνεται
ομόφωνα ότι
δε συντρέχει λόγος να εξετάσει χωριστά
την αιτίαση την ελκόμενη από το άρθρο
14 της Σύμβασης.

4.
Αποφαίνεται,
με πέντε
ψήφους έναντι δύο,

α)
ότι το εναγόμενο Κράτος οφείλει να
καταβάλει στον προσφεύγοντα, μέσα σε
τρεις μήνες από την ημέρα κατά την οποία
η απόφαση θα καταστεί τελεσίδικη σύμφωνα
με το άρθρο 44 § 2 της Σύμβασης, 12.000 (δώδεκα
χιλιάδες) ευρώ για ηθική βλάβη, πλέον
οποιουδήποτε ποσού που μπορεί να
οφείλεται ως φόρος, και 7.000 (επτά χιλιάδες)
ευρώ για έξοδα και δικαστική δαπάνη,
πλέον οποιουδήποτε ποσού μπορεί να
οφείλει ο προσφεύγων ως φόρο,

β)
ότι, από τη λήξη της τρίμηνης αυτής
προθεσμίας και μέχρι την καταβολή, τα
ποσά αυτά θα προσαυξηθούν με τόκους
υπολογιζόμενους με επιτόκιο ίσο με το
επιτόκιο δανεισμού της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας, το οποίο θα ισχύει
κατά την εν λόγω περίοδο, προσαυξημένο
κατά τρεις εκατοστιαίες μονάδες.

5.
Απορρίπτει
ομόφωνα το
αίτημα δίκαιης ικανοποίησης κατά τα
λοιπά.

Συντάχθηκε
στη αγγλική γλώσσα και στη συνέχεια
κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 11 Φεβρουαρίου
2010, κατ’εφαρμογή του άρθρου 77 §§ 2 και
3 του κανονισμού.

(υπογραφή)
(υπογραφή)

Soren
Nielsen Nina Vajic

Γραμματέας
Πρόεδρος

Στην
παρούσα απόφαση έχει επισυναφθεί,
σύμφωνα με τα άρθρα 45 § 2 της Σύμβασης
και 74 § 2 του κανονισμού, η έκθεση της
αποκλίνουσας γνώμης του δικαστή Φλογαΐτη.

(ακολουθούν
δύο μονογραφές)

ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΑ
ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗ ΦΛΟΓΑΪΤΗ

Δε
συμφωνώ με την πλειοψηφία στην παρούσα
υπόθεση. Κατανοώ ότι υφίστανται σημαντικά
νομολογιακά προηγούμενα σε περιπτώσεις
όπου κατατέθηκαν δηλώσεις παράστασης
πολιτικής αγωγής σε ποινικές δίκες
ενώπιον των δικαστηρίων. Πιστεύω ωστόσο
ότι οι ιδιαιτερότητες της ελληνικής
ποινικής διαδικασίας με εμποδίζουν από
το να δεχθώ ότι η επίδικη διαδικασία
ήταν από τη φύση της αστική και, συνεπώς,
από το να καταλήξω ότι το άρθρο 6 § 1 έχει
εφαρμογή.

Σύμφωνα
με το ελληνικό ποινικό δίκαιο, μία
ποινική δίκη έχει εξ ολοκλήρου δημόσιο
χαρακτήρα: ο εισαγγελέας είναι εκείνος
που αποφασίζει ποιον να συλλάβει,
ασκούνται διώξεις στο όνομα του δημοσίου
συμφέροντος, και είναι ευθύνη του
εισαγγελέα η εισαγωγή μίας υπόθεσης
ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου κατά
ενός ατόμου που θεωρείται ύποπτο για
παραβίαση του νόμου. Η ποινική δίκη
γίνεται ως εκ τούτου ανάμεσα στον
εκπρόσωπο του δημοσίου συμφέροντος και
τον κατηγορούμενο.

Όταν
το «θύμα» ενός εγκλήματος επιθυμεί να
παρέμβει στη διαδικασία, μόνο ένας
θεσμός του επιτρέπει να συμμετάσχει
επισήμως στην ποινική δίκη: η αστική
αγωγή.

Ο
πολιτικώς ενάγων που αξιώνει αποζημίωση
συμμετέχει στην ποινική δίκη με πρόσχημα
τη διεκδίκηση αποζημίωσης για τη ζημία
που υπέστη. Στην πραγματικότητα, επιδιώκει
να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου
παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως το άτομο
που υπέφερε ως αποτέλεσμα του εγκλήματος
και που επιδιώκει να αποκαλύψει την
αλήθεια. Άλλως ειπείν, ζητώντας από το
ποινικό δικαστήριο να του επιδικάσει
αποζημίωση για τη ζημία που υπέστη, ο
πολιτικώς ενάγων στην πραγματικότητα
επιζητεί την αναγνώριση του βασάνου
του από τις δημόσιες αρχές και την
απονομή δικαιοσύνης προς όφελός του.
Τούτο θα συμβεί μόνο αν ο κατηγορούμενος
κριθεί ένοχος για το έγκλημα με απόφαση
του δικαστηρίου. Επιπλέον, η ικανοποίηση
των αξιώσεων του πολιτικώς ενάγοντος
που απορρέουν από το έγκλημα αποτελεί
στοιχείο του δημόσιου σκοπού της ποινικής
ποινής αφού όχι μόνο παρέχει επανόρθωση
για τον πολιτικώς ενάγοντα αλλά είναι

ομοίως
σημαντική για την αποκατάσταση της
ζημίας που προκλήθηκε στην κοινωνία
1.

Η
συμμετοχή του πολιτικώς ενάγοντα που
αξιώνει αποζημίωση στην ποινική δίκη
ομοίως συμβάλει στην επίτευξη μίας
καλύτερης διάγνωσης της προσωπικότητας
του κατηγορουμένου και σε μία μεγαλύτερη
αποσαφήνιση τόσο των ψυχολογικών
συνθηκών υπό τις οποίες τελέστηκε το
έγκλημα όσο και των συνεπειών του. Όταν
λαμβάνονται υπόψη αυτοί οι παράγοντες,
τα εθνικά δικαστήρια μπορούν να εκτιμήσουν
καλύτερα το επίπεδο ευθύνης του
κατηγορούμενου και την προσήκουσα
ποινή
2.
Η παρουσία του πολιτικώς ενάγοντος
είναι ομοίως αναγκαία προκειμένου τα
δικαστήρια ή οι δημόσιες αρχές να κινούν
με ταχύτητα τις ποινικές διαδικασίες
3.

Το
επιχείρημα ότι σκοπός του πολιτικώς
ενάγοντα στην ποινική διαδικασία είναι
να διασφαλίσει την ποινική καταδίκη
του κατηγορουμένου ομοίως ενισχύεται
από το γεγονός ότι α) το ποσό που αξιώνει
ο πολιτικώς ενάγων ως αποζημίωση είναι
πολύ μικρό, 10 ή 20 ευρώ, και συνήθως
επιφυλάσσεται του δικαιώματος να εισάγει
την υπόθεση ενώπιον των πολιτικών
δικαστηρίων για μεγαλύτερη αποζημίωση,
και
4 β)
η ποινική διαδικασία επιτρέπει στο θύμα
να συμμετάσχει στην ποινική δίκη και
να προσπαθήσει να διασφαλίσει την
καταδίκη του κατηγορούμενου χωρίς να
αξιώσει αστική αποζημίωση. Πιο
συγκεκριμένα, τούτο είναι δυνατό σε
περιπτώσεις όπου i) υπεύθυνος για την
καταβολή αποζημίωσης για τη ζημία που
προκλήθηκε από το έγκλημα είναι κάποιος
τρίτος και όχι ο κατηγορούμενος, ii) οι
δημόσιες αρχές ασκούν αστική αγωγή για
ένα έγκλημα που σχετίζεται με φόρους
και δασμούς, iii) o εισαγγελέας ασκεί έφεση
κατά της πρωτόδικης απόφασης, και γ) η
διαδικασία δήλωσης παράστασης πολιτικής
αγωγής είναι απλουστευμένη καθώς αυτή
μπορεί να γίνει προφορικά στην πορεία
της δίκης, μπορεί να διορισθεί δικηγόρος,
η πολιτική αγωγή καλείται να εμφανισθεί
ενώπιον του δικαστηρίου και έχει το
δικαίωμα ακρόασης.

1
Α. Ψαρούδα-Μπενάκη, Η πολιτική
αγωγή στην ποινική δίκη (στην ελληνική
γλώσσα), Σάκκουλας, 1982, σελ. 13-37.

2
Ν. Ανδρουλάκης, Θεμελιώδεις
έννοιες της ποινικής δίκης (στην ελληνική
γλώσσα), Σάκκουλας 1994, σελ. 70.

3
Α. Καρράς, Ποινικό Δικονομικό
Δίκαιο (στην ελληνική γλώσσα), 3
η
έκδοση, Σάκκουλας, 2007, σελ.
429-52.

4
Ι. Καραγιαννάκος, Ποινική
Δικονομία (στην ελληνική γλώσσα), 3
η
έκδοση, 2005, Α. Παπαδαμάκης,
Ποινική Δικονομία (στην ελληνική γλώσσα),
Σάκκουλας, 2008, σελ. 158-193, Α. Ψαρούδα-Μπενάκη,
supra.

5
Α. Παπαδαμάκης, supra.

Ο
ρόλος της πολιτικής αγωγής στην ποινική
διαδικασία ως «ιδιώτη» εισαγγελέα
ομοίως επιβεβαιώνεται από το γεγονός
ότι ακόμα κι αν ο κατηγορούμενος προσφέρει
στον πολιτικώς ενάγοντα ολόκληρο το
ποσό της αποζημίωσης που αξιώνει πριν
την έναρξη της ποινικής δίκης, ο ενάγων
μπορεί να αρνηθεί αυτή την προσφορά και
να επιμείνει στη συμμετοχή του στην
ποινική διαδικασία προκειμένου να
συνδράμει το δικαστήριο στη διασφάλιση
της καταδίκης. Το ίδιο ισχύει όταν η
πολιτική αγωγή υποβάλλει την αξίωση
της για αποζημίωση δημοσίως μετά την
έναρξη της δίκης, αλλά ο ενάγων διατηρεί
το δικαίωμά του να συμμετέχει στην
ποινική δίκη ως πολιτική αγωγή (βλέπε
απόφαση αριθ. 1/1997 της Ολομέλειας του
Αρείου Πάγου)
5.

Τέλος,
η πολιτική αγωγή, εφόσον επιθυμεί
πραγματικά να αποζημιωθεί, θα υποβάλει
την υπόθεσή της ενώπιον των πολιτικών
δικαστηρίων και ενώπιον των εν λόγω
δικαστηρίων θα ικανοποιηθεί το αστικό
δικαίωμα. Πράγματι, ο εξ ολοκλήρου
ποινικός χαρακτήρας της ποινικής
διαδικασίας αποδεικνύεται και από το
γεγονός ότι τα πολιτικά δικαστήρια,
όταν αποφαίνονται επί της ίδιας υπόθεσης,
δε δεσμεύονται νομικά από τις διαπιστώσεις
του ποινικού δικαστηρίου και η αστική
διαδικασία είναι ανεξάρτητη.

Για
τους λόγους αυτούς, καταλήγω ότι η
παρούσα υπόθεση έπρεπε να έχει απορριφθεί
ως απαράδεκτη.

Ακριβής
μετάφραση του συνημμένου

εγγράφου
από τα αγγλικά.

Αθήνα,
23 Μαρτίου 2010.

Ο
μεταφραστής

Αλέξανδρος
Πετρουτσόπουλος

Read more at www.stopcartel.info

 

Να τελειώνουμε με τη Μεταπολίτευση τώρα!

Amplify’d from www.antifono.gr
Ζούμε εδώ και χρόνια το αργό και επώδυνο τέλος μιας εποχής. Μιας εποχής που τελειώνει μέσα στην αισθητική καθίζηση, την ηθική απαξίωση και τη διεθνή χλεύη. Η περιστολή της εθνικής μας κυριαρχίας, φαίνεται πως θα είναι η τελευταία πράξη αυτού του δράματος που άρχισε με μια εθνική τραγωδία, εξελίχθηκε σε φαρσοκωμωδία και απειλεί να τελειώσει και πάλι με εθνική τραγωδία. Πώς φτάσαμε, αλήθεια, τέσσερις δεκαετίες μετά από εκείνη την άκριτη ίσως αλλά βάσιμη αισιοδοξία που γεννούσε η δημοκρατική απελευθέρωση του 1974, σε αυτή την κατάντια, όταν είναι γενικά αποδεκτό ότι ζήσαμε μια πρωτόγνωρη στη νεώτερη ιστορία μας περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας και μαζικής ευημερίας;
Φτάσαμε διότι αργήσαμε να αντιληφθούμε ότι η εποχή της Μεταπολίτευσης είχε και κάτι ακέραια αρνητικό, κάτι που εν τέλει υπονόμευσε και οσονούπω θα ανατινάξει τους επίχρυσους ντενεκέδες με τους οποίους καλύψαμε τα χαλάσματα του ρημαγμένου μας πατρικού.
Αν κάτι κυρίαρχα χαρακτήρισε τη μεταπολιτευτική ζωή, αυτό ήταν η έλλειψη οποιουδήποτε γνήσιου εσωτερικού συνεκτικού δεσμού. Ήταν αυτή η έλλειψη που άνοιξε το δρόμο στη λογική του «όλα επιτρέπονται», υπό τη δωρική σκέπη του Γηραιού Καραμανλή στην αρχή της, υπό την εμπνευσμένη απάτη του Ανδρέα Παπανδρέου στη συνέχεια, για να «δοξαστεί» τις ημέρες της χρηματιστηριακής και ενημερωτικής έκρηξης, πριν καταλήξουμε στην εσχάτη ευτέλεια: να κυβερνώμεθα τα τελευταία χρόνια από νοητικά υστερούντες επιγόνους, πέριξ των οποίων κωμικοτραγικές φιγούρες και αδίστακτα υποκείμενα έπραξαν ή παρέλειψαν ό, τι μπορούσαν για να μας παραδώσουν δεμένους χεροπόδαρα στη διεθνή τοκογλυφία.
Η έλλειψη αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Αποτελεί σύμπτωμα μακροχρόνιας ασθένειας που δεν αρχίζει φυσικά το 1974, με την εκκίνηση της Μεταπολίτευσης. Αρκεί να περάσουμε απλώς από το εξωτερικό, το επιπόλαιο επίπεδο των φαινομένων και να εισέλθουμε στο καίριο πεδίο του στοχασμού και της ιστορικής επισκόπησης, για να αντιληφθούμε πως το 1974 απλώς σημειώθηκε (διά της περιβόητης «αλλαγής φρουράς» και της εγκατάλειψης της Κύπρου) η καθολική μετάσταση μιας χρόνιας κακοήθειας. Από τότε που απωλέσθηκε η αιτία υπάρξεως του Νέου Ελληνισμού, το 1922 στο λιμάνι της Σμύρνης, η ελλαδική ζωή περιορίστηκε είτε σε ηθικιστικές ασυναρτησίες (αυτός ήταν ο θρίαμβος της «μικράς και έντιμης Ελλάδος») είτε σε διεθνιστικές ονειρώξεις (με πρωτεύον το όραμα της θεολογίας της προόδου). Η ηρωική προσπάθεια ανασύνταξης που ανέλαβε η γενιά του Τριάντα κατέρρευσε μέσα στις φωτιές του εμφυλίου πολέμου. Οι καλύτεροι των δύο πλευρών χάθηκαν, έμειναν ανάπηροι ή κατέστησαν εγκάθειρκτοι για χρόνια, ψυχές μαραγκιασμένες διά βίου. Απέμειναν οι άθλιες ηγεσίες, νικητών και ηττημένων, να στήσουν τα εμπορεία τους στη μεταπολεμική αγορά. Η φάρσα του 1967 (κορύφωση της εθνικόφρονος ρητορείας) εξελίχθηκε σε τραγωδία και η δημοκρατία που γεννήθηκε χάρη σε αυτή την τραγωδία έφτασε στην κατάντια να χορεύει και να αγκαλιάζεται με τους μακελάρηδες της Κύπρου. Παχυδερμία τάχα ή μήπως ευγνωμοσύνη γι’ αυτούς που της άνοιξαν το δρόμο;
Σαράντα χρόνια τώρα (όσα κι ο προηγούμενος κύκλος, μια τεσσαρακονταετία κυριαρχίας της αυταρχικής εθνοκάπηλης Δεξιάς- από το 1935), η Αριστερά χειρίστηκε και διαχειρίστηκε τις τύχες του τόπου. Δεν έχει σημασία αν κυβέρνησε ως πραγματική Αριστερά. Σημασία έχει ότι οι Αριστεροί κυβερνούσαν. Αυτοί είχαν την πλήρη ιδεολογική ηγεμονία, αυτοί ήλεγχαν όλους τους αστικούς καθεστωτικούς μηχανισμούς, ειδικά στο χώρο επηρεασμού της κοινής γνώμης. Σχολεία, πανεπιστήμια, μέσα ενημέρωσης (ακόμη και της Δεξιάς!), γράμματα, τέχνες, επιστήμες. Πίσω από μια αριστερή ρητορεία που δόξαζε υποκριτικά το λαό (όπως οι κοτζαμπάσηδες που ήθελαν καθολική ψηφοφορία για τις συνελεύσεις της Επανάστασης επειδή είχαν σίγουρη την ψήφο των «πελατών» τους) η αρρώστια προχωρούσε: Κανένας υπερατομικός σκοπός, καμία πίστη σε κάτι ιερό και απαραβίαστο, καμία ανιδιοτέλεια. Απλώς φθόνος και μνησικακία. Εκδίκηση για την ήττα του 1949 και τις επακόλουθες διώξεις. Κι ας γίνουν όλα ρημαδιό. Και να που έγιναν. Κι όπως μέσα στη χλεύη και την ευτέλεια τελείωσε το 1974 η εθνικοφροσύνη της Δεξιάς, τελειώνει σαράντα χρόνια αργότερα και ο προοδευτισμός της Αριστεράς.
Βέβαια, η αποκοπή από την εθνική και θρησκευτική μας Παράδοση που πρότεινε κάποιους κανόνες ζωής και προσδιόριζε το ήθος μιας ομοψυχίας, δεν συντελέστηκε μόνο με ευθύνη της Αριστεράς. Πολύ συχνά τον τόνο της αποδόμησης και του οίστρου της ακολασίας τον έδινε η Δεξιά. Όπως ακριβώς ήθελε ο εκ Σερρών αναμορφωτής της, στον οποίο ομνύουν πάντα οι εθνικόφρονες, παλαιάς ή νέας κοπής, τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ ή φιλελεύθεροι ιδεολόγοι, όπως, καλή ώρα, η νέα τους ηγεσία που σεμνύνεται ότι αποτελεί πολιτικό τέκνο του Ευάγγελου Αβέρωφ, δηλαδή του αρχιτέκτονα της Ζυρίχης (1959) και θεωρητικού της εγκατάλειψης της Κύπρου (1974). Ή, όπως κάποιοι άλλοι που εκφωνούν δεκάρικους για τους αρχαίους ημών προγόνους αλλά δεν έχουν οι δυστυχείς ιδέα για τη διάνοια και την αισθητική εκείνων των σπουδαίων ανθρώπων που κάτι περισσότερο από τηλεμάρκετιγκ άξιζαν. Πώς να καταλάβουν όλοι αυτοί οι δήθεν «συντηρητικοί» ότι όταν ο σεβασμός στις αξίες της Παράδοσης γίνεται μηχανικός, ρητορικός ή και απλή συνήθεια, ένα λαϊκό ετήσιο πανηγύρι ή ένα καθημερινό φτηνό τηλεοπτικό θέαμα, η κοινή πίστη δεν θα αργήσει να εκμετρήσει το ζην; Πως όταν ο συλλογικός μας βίος γίνεται ιλαροτραγωδία που ξετυλίγεται πότε με εξάρσεις αυταρέσκειας και πότε με καταβυθίσεις αυτοκαταδίκης, η συμβίωση θα καταστεί αβίωτη και το εγώ άρρωστα αδηφάγο;
Οι άνθρωποι δεν συνδέονται απλώς επειδή συμβιώνουν. Συνδέονται όταν αισθάνονται ότι υπηρετούν μια κοινή υπόθεση. Και οι Έλληνες μετά το 1974 δεν πιστεύουν ότι τους συνέχει μια αλληλεγγύη πέρα από ατομικές θελήσεις ή κοινές αντιπάθειες – εκτός βέβαια από την αλληλεγγύη εκείνη που γεννά η ένοχη ματιά μεταξύ των πλιατσικολόγων την ώρα της «δουλειάς». Τι συνέβη λοιπόν πραγματικά το 1974; Ο Έλληνας της Μεταπολίτευσης, τον οποίο όλοι βρίζουμε, ένιωσε πως βρίσκεται μόνος, σε έναν κόσμο ξένο και πρόσκαιρο αλλά και με γοητεία αβάσταχτη, με πλούτο προκλητικό τριγύρω, που σε καλούσε να απλώσεις το χέρι και να τον κερδίσεις γρήγορα και άκοπα. Αν τα κατάφερνες, σε περίμενε η δόξα, ο έπαινος μιας κοινωνίας που κρίνει τον άνθρωπο με βάση τον τύπο του αυτοκινήτου που οδηγεί. Στη χειρότερη περίπτωση σε ανέμενε ο φθόνος, όσων απλώς δεν συμμετείχαν στην καταλήστευση.
Υπήρχαν βέβαια καθ’ όλη αυτή την περίοδο και δυνάμεις και πρόσωπα που κήρυσσαν την αντίσταση στη γενική διαφθορά προβάλλοντας την αρράγιστη λογική του εκσυγχρονισμού. Φυσικότατα απέτυχαν. Διότι η αρράγιστη λογική δεν πείθει τις μάζες κι ούτε συνεγείρει συνειδήσεις απλώς το γίνουμε σύγχρονη κοινωνία αν λείπει το «προς τι». Καμιά λογική δεν στρατεύει τις συνειδήσεις σε μια επαγγελία που βιολογικά και χρονικά τις υπερβαίνει. Ουδείς θυσιάζεται για ένα παράδεισο που δεν θα ζήσει αν δεν τον συνεπάρει ένα όραμα που θα πυροδοτήσει το αίσθημα της αυτοθυσίας. Χωρίς αυτό το όραμα, μόνος υπαρκτός παράδεισος μένει ο κόσμος του «ό, τι φάμε, ό, τι πιούμε κι ό, τι αρπάξουμε». Αυτό που είναι δηλαδή το ιδανικό της κοινωνίας της αφθονίας: Το πλουσιότερο παχνί.
Δεν μπορεί ασφαλώς να αγνοήσει κανείς ότι οι άνθρωποι έχουν καθημερινές πρακτικές ανάγκες. Εδώ ακριβώς αναπότρεπτα αλλά και λίγο πονηρά προβάλλεται σήμερα από τους αυτουργούς της καταστροφής το ερώτημα: Και τώρα τι κάνουμε; Να πτωχεύσει η χώρα; Η απάντηση σε αυτό το υπαρκτό δίλημμα δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι τέτοια που να επιτρέπει στους ανθρώπους της Μεταπολίτευσης να εμφανίζονται ως η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα. Δεν είναι πράξη αντίστασης να ζητούμε διεθνώς αυτό που κάναμε τα χρόνια της μεταπολιτευτικής κουτοπονηριάς: να «ρυθμίζουμε» τα χρέη που δεν πληρώνουμε εις υγείαν των κορόιδων που καταβάλλουν φόρους, εισφορές και δόσεις. Δεν συνιστά λύση αξιοπρεπή να μην πληρώνει κανείς όσα εθελουσίως δανείζεται. Είναι μια συνέχιση της μεταπολιτευτικής μας ευτέλειας και μάλιστα απόπειρα να την ντύσουμε με επικό, τάχα αντιστασιακό στυλ.
Πρέπει λοιπόν να το αναγνωρίσουμε. Ναι, απαιτούνται εδώ που φτάσαμε θυσίες. Αλλά η γενιά που οδήγησε την Ελλάδα σε αυτή την κατάντια δεν μπορεί, δεν έχει το ηθικό ανάστημα να ζητήσει θυσίες για να ξεπεραστεί η κρίση. Η μοιραία αυτή γενιά, η γενιά του 1970 (στην πολιτική, στην οικονομία, στα γράμματα) πρέπει το ταχύτερο να μας απαλλάξει από την παρουσία της, πρέπει να πεθάνει. Με κάθε τρόπο. Αρκετά μας στέρησε από τις βρύσες της ζωής, αρκετά πηγάδια ζωής επιχωμάτωσε ή βοθροποίησε. Καμιά σωτηρία δεν μπορεί να προσφέρει αυτή η γενιά. Είναι ανίκανη για οποιαδήποτε ευφυή επινόηση. Στερείται κάθε ταλέντου. Καμιά αξιοθρήνητη εξιδανίκευση των μέτρων εξόδου από την κρίση δεν μπορεί να ανασκευάσει την βαθιά ψυχική παραμόρφωση αυτής της γενιάς. Γι’ αυτό και τα όποια μέτρα λαμβάνει είναι αναποτελεσματικά. Διότι όλοι αντιλαμβάνονται ότι δεν έχουν στόχο τη σωτηρία της πατρίδας αλλά τη σωτηρία των ατομικών και ταξικών συμφερόντων αυτής της γενιάς.
Εδώ ακριβώς θα μπορούσε να προβληθεί βέβαια η καλόπιστη αντίρρηση: Υπάρχει κάποια άλλη έτοιμη συνταγή εθνικής σωτηρίας; Θα ήταν κωμικό να το υποστήριζε κανείς αυτό. Η μία και μόνη ελπίδα που υπάρχει, είναι να εμφανιστεί μια νέα γενιά με κοινή συναίσθηση ενός ιστορικού χρέους. Με πίστη στις δημιουργικές δυνάμεις του ελληνικού λαού αλλά και αυστηρή στις μικρές και μεγάλες κατεργαριές του δήθεν αθώου, βασανισμένου λαϊκού ανθρώπου. Με στοχασμό ελληνικό –σφραγίδα εντυπωμένη στο νου και στη συνείδηση που θα έχει για τον κόσμο– αλλά και γνώση πως αυτός ο κόσμος αλλάζει ορμητικά, ακατάσχετα, και η Ελλάδα δεν μπορεί να μένει καθηλωμένη στα σχήματα της Μεταπολίτευσης ή στα κρησφύγετα της ρωμέικης αυταρέσκειας που πάντα σε κάποιον άλλο ρίχνει την ευθύνη για τα δικά μας σφάλματα.
Η γενιά αυτή δεν θα συνασπιστεί για να θορυβήσει όπως κάνουν διάφοροι γραφικοί ψευδο- ελληνοκεντρικοί ή κατ’ επάγγελμα καταστροφολόγοι που απαξιώνουν το έπος του Νέου Ελληνισμού. Θα αισθάνεται δέος για τη στράτευσή της και δεν θα έχει χρόνο για πλάκα, ατάκες και τηλεοπτικά σώου. Θα της αρκεί η στράτευσή της. Αυτή θα την θερμαίνει, αυτή θα την ενθουσιάζει. Η ελληνική ζωή με μια τέτοια γενιά θα αποκτήσει ξανά ένα σκοπό υπαγορευμένο από τη δύναμη των πραγμάτων. Κι ένας σκοπός, όταν μάλιστα είναι κοινός, σου υπόσχεται μια δικαίωση, αδιάφορο αν τον πετύχεις ή όχι. Αρκεί που αγωνίστηκες. Μπορεί μια μάχη να μη την κερδίσεις, φτάνει όμως που υπήρξες πολεμιστής. Που έβγαλες –εν προκειμένω– το κεφάλι από το δύσοσμο βόθρο της Μεταπολίτευσης και ανάσανες ελεύθερα. Ανταμοιβή μεγαλύτερη δεν υπάρχει.
Είναι καιρός λοιπόν να τελειώνουμε με τη Μεταπολίτευση και να γυρίσουμε πίσω, στον Ιούλιο του 1974. Από εκεί να αρχίσουμε ξανά για να ξαναχτίσουμε μια δημοκρατία γνήσια και νόμιμη, όχι προσχηματική, όχι αυθαίρετη. Με θεμέλια στέρεα και βαθιά στη γη μας αλλά και ανοιχτούς ορίζοντες στην οικουμένη. Με την ανεξόφλητη οφειλή μας προς την Κύπρο (Πηγή της μεταπολιτευτικής μας ελευθερίας), ως πρώτο χρέος, να οικοδομήσουμε μια νέα εξωτερική πολιτική με γνώση ποιος είναι ο διαρκής ιστορικός μας εχθρός. Με μια νέα αποχουντοποίηση στο εσωτερικό: Αυτή τη φορά εναντίον όσων κυβέρνησαν μετά το 1974 και οδήγησαν τη χώρα μας στη χρεωκοπία και την ηθική εξαθλίωση. Με ένα νέο Σύνταγμα ακέραια δημοκρατικό, με εκκαθάριση του κομματικού συστήματος. Προτάσεις θα υπάρξουν πολλές σε αυτή τη νέα Συντακτική διαδικασία. Ας ξεκινήσουμε από εδώ με μία: Να στερηθούν του δικαιώματος του εκλέγεσθαι όλοι όσοι διατέλεσαν βουλευτές μετά το 1974. Θα είναι η ελάχιστη ποινή για όσους υπηρέτησαν ενσυνείδητα τις καταστροφικές κυβερνήσεις αυτής της τεσσαρακονταετίας και παραμένουν, όπως όλοι βλέπουμε, αμετανόητοι. Ίσως έτσι περιοριστεί η καταστροφή στο ηθικό και το οικονομικό πεδίο. Διότι σε κάθε άλλη περίπτωση, αν η Μεταπολίτευση τελειώσει, όπως άρχισε, με μια εθνική καταστροφή, τότε η επανεκκίνηση δεν θα γίνει από το 1974. Θα γίνει από το 1922. Με όλες τις αναλογίες. Και ας έλθουν μετά από έναν αιώνα οι επίγονοι όσων τιμωρηθούν να διαμαρτύρονται για την διαδικασία, όπως τολμούν εσχάτως οι ιδεολογικοί κληρονόμοι του μικροελλαδισμού.
Κώστας Χατζηαντωνίου

πηγή: antifono.gr (παραχώρηση από το περιοδικό manifesto τεύχος 19)

Read more at www.antifono.gr