Λήξεις Ελληνικών Ομολόγων

Amplify’d from www.pdma.gr
Λήξεις Ομολόγων

See more at www.pdma.gr

 

Advertisements

Ο φαύλος κύκλος της πολιτικής ειδωλολατρίας

Amplify’d from www.resaltomag.gr
Ο φαύλος κύκλος της πολιτικής ειδωλολατρίας
«Για μας η δόξα τους είναι μόνο καπνός

που δείχνει πως εδώ λυσσομανούσε η πυρκαγιά»
ΜΠΡΕΧΤ
Πρέπει κάποτε να δραπετεύσουμε από αυτόν τον άθλιο φαύλο κύκλο των ειδώλων (και της κομματικής ειδωλολατρίας), καθώς και από τα ψεύδη των εξουσιών που κατασκευάζουν τα είδωλα.

Αυτός ο φαύλος κύκλος της πολιτικής ειδωλολατρίας, κάθε ειδωλολατρίας, αποκοιμίζει τον άνθρωπο, τον οδηγεί σε κατάπτωση, σε άβουλο γρανάζι των μηχανισμών εξουσίας.

Οι καθεστωτικοί μύθοι δημιουργούν ασταμάτητα «είδωλα», κομματικούς και άλλου είδους «ήρωες» για να μας θαμπώνουν, να μας αιχμαλωτίζουν και να μας καθιστούν γρανάζια του καθεστώτος, δηλαδή χειραγωγημένα όντα που θα εναποθέτουμε τη σωτηρία μας ΟΧΙ στις δικές μας πλάτες, αλλά στα «είδωλα», τους «ήρωες» και τους πολιτικούς «Μεσσίες».

Εκεί όμως που υπάρχουν «είδωλα» και «ήρωες» πεθαίνει ο άνθρωπος…

Τα γράφουμε όλα αυτά γιατί βλέπουμε ότι πολλοί, άλλοι από άγνοια και αφέλεια (χρήσιμοι ηλίθιοι) και άλλοι επειδή εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία (τα πολύχρωμα καθεστωτικά και κομματικά παπαγαλάκια), ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ και σήμερα τον ίδιο φαύλο κύκλο της πολιτικής ειδωλολατρίας.

Συνεχίζουν απτόητοι οι «παπαγάλοι», να αναπαράγουν τις ίδιες μυθολογίες που μας καταδυναστεύουν την πολιτική μας ζωή, παρά τα βροντώδη διδάγματα της ελληνικής μας ιστορίας και παρά το γεγονός ότι έχει γίνει πλέον ορατό και δια γυμνού οφθαλμού ότι είναι αυτή η πίστη στα είδωλα της αγοράς και στην κομματική ειδωλολατρία που μας οδήγησαν στη σημερινή εφιαλτική δικτατορία των διεθνών μαφιών του χρήματος.

Αυτή η ειδωλολατρία της αγοράς, των κομμάτων και των ηγετών τους είναι που επέτρεψε στους κρατούντες να κάνουν τους μικρούς παλιανθρωπάκους μεγάλους παλιάνθρωπους και να δώσουν ξεχωριστές θέσεις στους απατεώνες και τους πολιτικούς εμπόρους…

Πρέπει, λοιπόν, να καταστραφεί αυτός ο σεβασμός στα είδωλα, να καταστρέψουμε τη ραγιάδικη πίστη στους βιαστές της ζωής μας…

Δεν πρέπει να τσιμπάμε τα δολώματα του καθεστώτος και να πιανόμαστε στα αγκίστρια των ειδωλολατρικών μυθολογιών.



Το καθεστώς
έχει πάντα την ικανότητα να κατασκευάζει νέα πολιτικά είδωλα από τη χρεοκοπία και το θάνατο των παλιών ειδώλων.

Τα πλανητικά κέντρα εξουσίας και οι «νταβάδες» της Νέας Τάξης είναι αριστοτέχνες και πολύ ευρηματικοί σε αυτή τη «μέθοδο» κατασκευής και προβολής των «νέων» πολιτικών τους, αξιοποιώντας την πτώση των παλιών.

Έτσι χρησιμοποιήθηκαν και τα κόμματα, με τους κεντρικούς τους άξονες (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) και τους πολύχρωμους δορυφόρους τους: Με εναλλαγές στην κυβερνητική εξουσία, δηλαδή σαν ασφαλιστικές δικλίδες.

Το ίδιο επιχειρείται, πιθανότατα με πιο ευρηματικές μορφές ειδωλολατρίας, ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.



ΜΕΣΑ από την κατάρρευση των ανδρείκελων της κατοχικής μας κυβέρνησης, επιχειρείται η αναβάπτιση των κομμάτων, των ποικίλων καθεστωτικών παραγόντων, της ΝΔ και του αρχηγού της: Του Αντώνη Σαμαρά.

Η ίδια η ΝΔ και ο Σαμαράς επιχειρούν να εμφανιστούν και προβάλλονται σαν κάτι το διαφορετικό από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Ένα κόμμα της κλασσικής δεξιάς που αποτελούσε σε όλη την ιστορία του και αποτελεί το δουλικό εξάρτημα των μηχανισμών του κεφαλαίου, ο φανατικότερος υποστηριχτής της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης, καθώς και ο υστερικός απολογητής της ΑΓΟΡΑΣ, μάς εμφανίζεται σαν κάτι διαφορετικό και μάλιστα εχθρικό από την άλλη δεξιά: Τη Νέα Δεξιά του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ.



ΕΧΟΥΜΕ και εδώ «ανακύκλωση» του γνωστού φαύλου κύκλου:
Ο ένας καθεστωτικός πόλος της Νέας Τάξης καταρρέει και ο έτερος πόλος επιχειρεί να αναβαπτιστεί και να προβληθεί μέσα από την κατάρρευση του άλλου…

Η παγίδα είναι στημένη καλά. Οργιζόμαστε και αηδιάζουμε από τα ανδρείκελα της πασοκικής κυβέρνησης και για να τα τιμωρήσουμε και να τα γκρεμίσουμε πέφτουμε στη φάκα: Ανεβάζουμε τα άλλα πολιτικά εξαρτήματα της Νέας Τάξης…

Ξεχνάμε, έτσι, αμέσως ποια ήταν η κυβερνητική πολιτική της Ν.Δ., ποιες είναι οι στρατηγικές επιλογές της και το σπουδαιότερο: Ότι η ΝΔ και ο Σαμαράς ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΠΡΑΚΤΙΚΑ τις στρατηγικές επιλογές της κατοχικής μας κυβέρνησης, τις ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, δεν αντιτάχθηκαν, ούτε στο ελάχιστο, στις ΕΠΙΤΑΓΕΣ της ΕΕ και στη δικτατορική κηδεμονία της τρόικας, απέκρυψαν την αλήθεια από τον ελληνικό λαό σε όλα τα σοβαρά ζητήματα και πολλά άλλα.

ΜΟΝΟ ανέξοδες, διπλωματικές ανακοινώσεις έκαναν περί Μνημονίου για τα μάτια του κόσμου.

Η ΝΔ και ο Σαμαράς απλώς κερδοσκοπούν εκλογικά πάνω στη χρεοκοπία του πασοκικού ψεύδους

Οι «Αλήθειες» του Αντώνη Σαμαρά έχουν ως αφετηρία τη χρεοκοπία των ψεμάτων του ΠΑΣΟΚ. Για τη χρεοκοπία του πασοκικού ψεύδους μας μιλάει ο Σαμαράς και όχι για τη χρεοκοπία της χώρας και για τα βαθύτερα αίτια αυτής της χρεοκοπίας.

Είναι πολύ εύκολο να μεταθέσεις ταχυδακτυλουργικά το όλο ζήτημα της χρεοκοπίας στα ψεύδη της κυβέρνησης, τόσο κραυγαλέα και ορατά, άλλωστε.

Το δύσκολο είναι να εξάγεις την αλήθεια, όχι από το ψεύδος του άλλου, αλλά από την ΑΛΗΘΕΙΑ των πραγμάτων.

Την αλήθεια των πραγμάτων, όμως, την επικαλύπτει και ο αρχηγός της Ν.Δ. Η αλήθεια αυτή είναι καταδικαστική για τον ίδιον, καθώς και για το κόμμα του.

Γι’ αυτό ο Αντώνης Σαμαράς αναδεικνύει τη χρεοκοπία των ψεμάτων της κυβέρνησης και όχι τα αίτια της χρεοκοπίας της Ελλάδας και τις στρατηγικές πολιτικές επιλογές που μας οδήγησαν εδώ.

Γι’ αυτό ο αντιπολιτευτικός του καμβάς στηρίζεται στο γνωστό καθεστωτικό μύθο, το μύθο της ΕΕ: Το δημόσιο χρέος.

Δαιμονοποίηση του δημόσιου χρέους κάνει και ο Σαμαράς, όπως τα ξένα κέντρα εξουσίας που μας επιβάλανε τη δικτατορία της τρόικας.

Πάνω στο ίδιο παραμύθι της υπερχρέωσης εστιάζει και ο Σαμαράς. Παραμύθι που λέγεται μόνο για την Ελλάδα και παρασιωπάται για τις άλλες χώρες που είναι το ίδιο υπερχρεωμένες, για να μη μιλήσουμε για τις ΗΠΑ που είναι βυθισμένες στα χρέη.

Αλήθεια δεν ισχύουν τα ίδια για τις άλλες χώρες;

Αυτό και πολλά άλλα αφήνει αναπάντητα ο Σαμαράς. Και τα αφήνει αναπάντητα γιατί καταδικάζουν τον ίδιο και τη ΝΔ, καθώς και όλο το ευρωπαϊκό κύκλωμα της εξουσίας που οδήγησε την Ελλάδα στην πτώχευση και στην τρόικα, κύκλωμα που ο Σαμαράς και το κόμμα του στηρίζουν σταθερά και αγωνίστηκαν για την επιβολή του.



Ο μύθος της υπερχρέωσης
, όπως και άλλοι μύθοι («διαφθορά», «τεμπελιά των Ελλήνων» κ.λπ) χρησιμοποιήθηκαν από τους διεθνείς και εγχώριους μηχανισμούς του καθεστώτος και από το κόμμα του Σαμαρά για να διευκολύνουν το έργο των διεθνών μαφιών του χρήματος.

Σήμερα και από πολλούς αστούς Ευρωπαίους οικονομολόγους έχουν γκρεμιστεί αυτοί οι μύθοι και όμως ο Σαμαράς συνεχίζει την ίδια μυθολογία…

Ο Σαμαράς στηρίζει την ΕΕ και τους διεθνείς μηχανισμούς της αγοράς και των πολυεθνικών, είναι στυλοβάτης και εξάρτημα της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, είναι μια άλλη «κεφαλή» τους.

Γι’ αυτό σε όλα τα σοβαρά ζητήματα ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις απαιτήσεις των «νταβάδων» (διεθνών και εγχώριων) και καταναλώνει απλώς διπλωματικές, αντιπολιτευτικές κορώνες σε επουσιώδη ζητήματα, σε ζητήματα διαχείρισης και όχι ΟΥΣΙΑΣ.

ΓΙ ΑΥΤΟ αποκρύβει την αλήθεια πάνω στο ΠΟΙΟΙ και το ΓΙΑΤΙ χρεοκόπησαν την Ελλάδα, ποιες πολιτικές επιλογές και κόμματα διευκόλυναν το έργο τους και το ΤΙ ΕΙΝΑΙ η ΕΕ και το Ευρώ…

Ο Αντώνης Σαμαράς αποκρύβει πολλά και επιχειρεί να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό κερδοσκοπώντας πάνω στα ψεύδη και στον κυνισμό του ΠΑΣΟΚ.

Το ίδιο, δηλαδή που έκανε και το ΠΑΣΟΚ απέναντι στην κυβέρνηση της Ν.Δ.

Στο ίδιο έργο είμαστε θεατές εδώ και πάρα πολλά χρόνια...Read more at www.resaltomag.gr

 

Προβληματισμός και ανησυχία για την «έκρηξη» των χρεολυσίων

Amplify’d from www.naftemporiki.gr

Προβληματισμός και ανησυχία για την «έκρηξη» των χρεολυσίων

Ισχυρό προβληματισμό προκαλεί στο υπουργείο Οικονομικών η αναμενόμενη «έκρηξη» των χρεολυσίων στη διετία 2014-2015, όταν συμπίπτουν οι λήξεις παλαιών ομολόγων, που κατέχουν οι θεσμικοί επενδυτές, αλλά και σχεδόν το σύνολο των δανείων από το μηχανισμό βοήθειας, ύψους 110 δισ. Ευρώ.

Το ύψος των χρεολυσίων στη συγκεκριμένη περίοδο φτάνει στα 145 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 77,5 δισ. ευρώ, αποτελούν λήξεις παλαιών ομολόγων και τα 67,5 δισ. ευρώ είναι οι λήξεις από τα δάνεια μέσω του μηχανισμού στήριξης.

Το πρόβλημα που καλούνται να αντιμετωπίσουν από σήμερα το υπουργείο Οικονομικών και η τρόικα, αφορά στον τρόπο κάλυψης των συγκεκριμένων δανειακών αναγκών, καθότι τότε δεν θα υφίσταται μηχανισμός στήριξης και όλες οι δανειακές ανάγκες θα καλύπτονται από τις αγορές.

Βασική προϋπόθεση αποτελεί η ραγδαία πτώση των spreads, ώστε το κόστος του δανεισμού να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα, πέριξ του 5% για τη δεκαετία, ώστε να είναι εξυπηρετήσιμα τα νέα δάνεια, διαφορετικά η οικονομία θα οδηγηθεί ξανά στο φαύλο κύκλο.

Το γεγονός όμως ότι σήμερα που η Ελλάδα είναι εκτός αγορών το spread των δεκαετών ομολόγων είναι στις 900 μονάδες βάσης, και για να καταστεί εφικτή η προσφυγής τις αγορές πρέπει να υποχωρήσει κάτω από τις 200 μονάδες βάσης, δείχνει ότι ο δρόμος είναι μακρύς και οι ανησυχίες τεράστιες. Τροφοδοτούνται επίσης σενάρια περί παράτασης της βοήθειας προς την Ελλάδα και μετά το έτος 2013, που επισήμως διαψεύδονται από το ΥΠΟΙΚ και την τρόικα, γιατί η παραδοχή τους θα σήμαινε προεξόφληση της αποτυχίας του «μνημονίου».

Τα εναλλακτικά σενάρια που εξετάζονται είναι η επιμήκυνση της διάρκειας των δανείων του μηχανισμού, προς τα έτη 2016 και 2018 που δεν είναι ιδιαίτερα φορτωμένα από τις εκδόσεις των προηγουμένων ετών ή η συνέχιση της παροχής οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, μέσω του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης.

Εφιαλτικά στοιχεία για χρεολύσια και τόκους

Τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών για την πορεία των δανειακών αναγκών του δημοσίου, στα επόμενα χρόνια προκαλούν ανησυχία, αφού η ένταξη στο μηχανισμό στήριξης οδήγησε στην παροχή μεσοπρόθεσμων δανείων, που επιβαρύνουν τις υποχρεώσεις των προσεχών ετών, ενώ αν η Ελλάδα δανειζόταν από τις αγορές, με μακροπρόθεσμα (δεκαετή) ομόλογα, θα είχε την ευχέρεια της κατανομής των λήξεων σε βάθος χρόνου.

Όμως, στην παρούσα φάση, η εικόνα των μελλοντικών υποχρεώσεων είναι η ακόλουθη:

– Το 2011 λήγουν ομόλογα αξία 35,3 δισ. ευρώ, και η Ελλάδα μέσω του μηχανισμού στήριξης θα λάβει 40 δισ. ευρώ.

– Το 2012 λήγουν ομόλογα αξίας 40,5 δισ. ευρώ, και από το μηχανισμό στήριξης η Ελλάδα θα λάβει 24 δισ. ευρώ, ενώ θα εκδώσει στις αγορές ομόλογα 35 δισ. ευρώ.

– Το 2013 λήγουν ομόλογα ύψους 34,1 δισ. ευρώ και αλλά και δάνεια ύψους 6,2 δισ. από το μηχανισμό στήριξης, σύνολο 40,3 δισ. ευρώ. Η βοήθεια από το μηχανισμό στήριξης την ίδια χρονιά θα είναι μόλις 8 δισ. ευρώ.

– Το 2014 λήγουν ομόλογα ύψους 40,6 δισ. ευρώ, αλλά και δάνεια του μηχανισμού στήριξης ύψους 28,6 δισ. ευρώ, ενώ πλέον έχει λήξει η παροχή οικονομικής βοήθειας. Συνεπώς η Ελλάδα θα πρέπει να αναζητήσει από τις αγορές ποσό ύψους, άνω των 70 δισ. ευρώ, με την προσθήκη και του ελλείμματος.

-Το 2015 λήγουν ομόλογα προερχόμενα από τις αγορές, αξίας 36,8 δισ. ευρώ και δάνεια από το μηχανισμό στήριξης ύψους 38,9 δισ. Ευρώ ανεβάζοντας τις δανειακές ανάγκες σε επίπεδα πάνω από 75 δισ. ευρώ, χωρίς να υπάρχει μηχανισμός στήριξης.

Παράλληλα αύξηση δραματική παρουσιάζουν και οι τόκοι αποπληρωμής του χρέους, αφού:

– Το 2010 εκτιμώνται ότι θα αυξηθούν σε 12,9 δισ. ευρώ, ή στο 5,6% του ΑΕΠ.

– Το 2011 αυξάνονται κατά 2 δισ. ευρώ, και διαμορφώνονται σε 14,9 δισ. ευρώ ή στο 6,6% του ΑΕΠ.

– Νέα αύξηση σημειώνουν το 2012 που φτάνουν σε 17,1 δισ. ευρώ ή στο 7,5% του ΑΕΠ.

– Το 2013 οι πληρωμές τόκων αυξάνονται σε 18,9 δισ. ευρώ, ή στο 8,1% του ΑΕΠ.

– Το 2014 οι τόκοι υπολογίζονται ότι θα φτάσουν σε 19,94 δισ. ευρώ και στο 8,2% του ΑΕΠ.

Read more at www.naftemporiki.gr

 

Ἡ γενιά τοῦ Πολυτεχνείου καί ἡ καμπούρα της… #metapolitefsi #fail

«τῶν Εὐρωπαίων περίγελο καί τῶν ἀρχαίων παλιάτσους»

Πότε-πότε ὅμως ἡ καμήλα πρέπει νά σταματᾶ νά κοιτᾶ γιά τίς ἄλλες καμποῦρες καί νά γυρίζει νά δεῖ τή δική της.

Ἴσως ἐκεῖ βρίσκεται τό πρόβλημα…

Amplify’d from www.antibaro.gr

Ἡ γενιά τοῦ Πολυτεχνείου καί ἡ καμπούρα της…

Μιά ἀποκάλυψη ὑπῆρξε ἡ συνέντευξη στήν Καθημερινή τῆς 20/6 τοῦ πολύπειρου δικαστή καί νῦν Γενικοῦ Ἐπιθεωρητή τῆς Δημοσίας Διοικήσεως, τοῦ Λέανδρου Ρακιντζῆ. Ἦθος καί ὡριμότητα σκέψεως καί λόγου δίδαξε ὁ παλαίμαχος δικαστικός. Δύο ὅμως εἶναι οἱ προσεγγίσεις του, πού φέρουν την μείζονα σημασία. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ την συμβολή τῆς περιώνυμης «γενιᾶς τοῦ Πολυτεχνείου» στήν πολιτική καί οἰκονομική μας κρίση και ἡ δεύτερη τόν καθοριστικό ρόλο τῆς πολιτιστικῆς κρίσης στήν γενική μας κακοδαιμονία.

Ἡ γενιά πού αὐτοθαυμάστηκε καί αὐτοδοξάστηκε ὅσο καμμία ἄλλη ἴσως τούς τελευταίους δύο αἰῶνες στήν χῶρα μας, ἀλλά καί ταυτόχρονα πού αὐτοαναιρέθηκε ὅσο καμμία, εἶναι ἀκριβῶς αὐτή, ἡ «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου». Ἔδωσε πλησμονή ὑποσχέσεων, ἀνήγγειλε τήν δημιουργία ἑνός νέου κράτους καί μιᾶς νέας κοινωνίας, επαγγέλθηκε μιά οἰωνεί πολιτιστική ἐπανάσταση καί… ἀπετυχέ παντοῦ παταγωδῶς. Ἡ γενιά τῆς «Ἀλλαγῆς», πού ἄλλαξε τά πάντα πρός τό χειρότερο… ἔτσι θά μείνει δυστυχῶς στήν Ἱστορία. Συγκροτήθηκε κατά βάση ἀπό ἐπιστήμονες πού ἐξελίχθηκαν εἴτε σέ τεχνοκράτες εἴτε σέ ἐπαγγελματίες πολιτικούς. Ἀναδείχθηκαν μέσα ἀπό μία περίοδο μέ ἰδιαίτερα ὀξεία πολιτική ἀντιπαλότητα καί ἔντονες κοινωνικές ἀναζητήσεις ἀλλά συνάμα καί ἐξαιρετικά σημαντική οἰκονομική καί παραγωγική ἀνάπτυξη. Ἡ μετεμφυλιακή περίοδος, δηλαδή χονδρικά ἡ εἰκοσιπενταετία 1950-1975, δημιούργησε κρίσιμα πολιτικά ἀδιέξοδα, τόσο πρίν ὅσο καί μετά τό 1967, ἀλλά τουλάχιστον δημιούργησε πρωτογενή καί δευτερογενή ἀνάπτυξη διόλου εὐκαταφρόνητη γιά μιά χῶρα πού ὡς τό 1949 εἶχε φθάσει σε ὁριακό σημεῖο.

Ἀνέλαβαν λοιπόν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς γενιᾶς τοῦ Πολυτεχνείου νά σηκώσουν στούς ὤμους τους μιά πολιτικά δοκιμασμένη ἀλλά οἰκονομικά εὔρωστη χῶρα πού ἐπιπλέον διέθετε ἐντυπωσιακή πολιτιστική ὁμοιογένεια. Πάνω στήν ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου, ἡ ὁποία παρ’ ὅλη τήν ἱστορική της θολούρα συγκρότησε ἕνα ἐκπληκτικῆς διείσδυσης καί μακρᾶς διαρκείας πολιτικό ὑπόβαθρο, ἑδραιώθηκε ὅλη ἡ πορεία τῆς μεταπολίτευσης. Ἀρκεῖ νά σημειώσουμε ὅτι ἡ πολύ μεγαλύτερη σέ κλίμακα καί προβολή ἐξέγερση τοῦ γαλλικοῦ Μάη τοῦ ’68, σέ καμμία περίπτωση δέν ἐπέτυχε νά ἐπιβάλλει μία πολιτική τάξη στήν γαλλική κοινωνία. Δηλαδή, ἐνῶ ὁ ἑλληνικός Νοέμβρης τοῦ ’73 δέν πέτυχε τόν ἀντικειμενικό του σκοπό, την κατάρρευση τοῦ δικτατορικοῦ καθεστῶτος, πέτυχε ὡστόσο νά γίνει ἄμεσα ἀναγνωρίσιμο σύμβολο καί μέ ἐντυπωσιακή ἀποτελεσματικότητα νά συνθέσει τήν νομιμοποιητική βάση σχεδόν κάθε πολιτικῆς καί πολιτιστικῆς ἐπιλογῆς τῶν κυβερνήσεων ἀπό τό 1974 κι ἔπειτα.

Πάνω στόν μύθο τοῦ Πολυτεχνείου ἀναδείχθηκαν καί καθιερώθηκαν ἄνθρωποι μέ πρώτιστο μέλημα τήν προσωπική τους ἀνέλιξη κι ἐπιτυχία. Τό κράτος θεωρήθηκε, ἰδίως μετά τό 1981 γιά νά εἴμαστε δίκαιοι, λάφυρο και ἡ πολιτική μηχανισμός προσωπικῆς ἐπαγγελματικῆς ἀναγνώρισης. Μέσα ἀπό αὐτό τό μονοπάτι κάθε θεσμός τῆς δημοκρατίας, ὅπως τό κοινοβούλιο κι ὁ συνδικαλισμός, κάθε πυλῶνας τῆς πολιτείας, ὅπως ἡ δημόσια διοίκηση καί ἡ τοπική αὐτοδιοίκηση, ἀκόμα καί κάθε ἔκφραση τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἡ ἀκαδημαϊκή παιδεία καί ἡ τέχνη, βρέθηκαν αἰχμάλωτοι τοῦ κόμματος-κράτους. Χρησιμοποιήθηκαν ἀπό τόν προσωπικό τυχοδιωκτισμό καί τόν πολιτικό ἀριβισμό ὅλες οἱ λειτουργίες, οἱ ἀξίες καί τά ἐρείσματα τῆς κοινωνίας. Παράλληλα ὁ κρατικός μηχανισμός θεωρήθηκε καί μετατράπηκε σέ ὄχημα εὔκολου καί γρήγορου πλουτισμοῦ, τόσο αὐτῶν πού ἐπέβαιναν στό ὄχημα ὅσο κι αὐτῶν πού κατάφερναν νά συνάψουν οἱαδήποτε σχέση μέ τήν λειτουργία του. Βλέποντας κάποιος τήν κατάσταση μέσω αὐτοῦ τοῦ πρίσματος ἡ θέση στήν ὁποία ἔχουμε βρεθῆ σήμερα, μέ χιλιαπλασιασμό τοῦ ἐξωτερικοῦ χρέους ἀπό τό 1974, δέν φαίνεται παράδοξη.

Τό κυριότερο ὅμως «ἐπίτευγμα» τῆς γενιᾶς πού κυβερνᾶ τήν χῶρα τά τελευταῖα 20-25 ἔτη καί συνεχίζει καί σήμερα νά ὁρίζει τίς τύχες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι ἡ χωρίς προηγούμενο πνευματική καί ἠθική ἀφαίμαξη τῶν Ἑλλήνων. Μπορεῖ τά ποσοστά ἐπιμὀρφωσης νά ἀνέβηκαν ἀλλά ἡ οὐσία τῆς παιδείας τῶν Ἑλλήνων καταβαραθρώθηκε. Σημειώνει εὔστοχα ὁ κ.Ρακιντζής: «Τό μόνο πού μένει στή χῶρα μας εἶναι νά κρατήσει ζωντανό κι ἀκμαῖο ἕνα ἄλλο κεφάλαιο: τόν ἑλληνικό πολιτισμό, τήν ἑλληνικότητα μέσα στο εὐρωπαϊκό γίγνεσθαι. Ἕνα σημάδι τῆς παρακμῆς μας εἶναι ὅτι τά παιδιά μας εἶχαν σταματήσει νά μεγαλώνουν ἑλληνοκεντρικά». Πλήρης ἀφελληνισμός τῆς παιδείας καί τοῦ σκέπτεσθαι. Αὐτή ἡ πορεία ἔφτασε τά παιδιά μας στό σοβαρό ἔλλειμμα γλωσσικῆς, ἱστορικῆς καί πολιτιστικῆς παιδείας. Ὡς συνέπεια ἦρθε τό μεγάλο παθητικό στήν ἐθνική αὐτοσυνείδηση. Γίναμε ἕνας λαός – ἰδίως οἱ νεώτεροι, οἱ κάτω τῶν 40 – χωρίς πολιτιστική κι ἐθνική ρίζα, ἤ μάλλον χωρίς σύνδεση μέ τήν ρίζα του.

Κάθε σχέση μέ τήν ἑλληνικότητα, μέ τήν κρυστάλλινη διαύγεια τοῦ πολιτιστικοῦ μας πεπραγμένου, ποινικοποιήθηκε συνδεόμενη μέ μελανές πολιτικές πρακτικές μιᾶς ἐποχῆς ἀκραίου φανατισμοῦ καί ἐθνικοῦ διχασμοῦ. Ὅποιος μιλοῦσε γιά ἑλληνικό πολιτισμό, ἑλληνική γλῶσσα, ἑλληνική ἱστορία, ἑλληνική παράδοση αὐτοδικαίως ἐπέσυρε κι ἐν πολλοῖς καί σήμερα ἐπισύρει τόν χαρακτηρισμό τοῦ φασίστα, τοῦ άκροδεξιοῦ καί λοιπούς τίτλους πού ἀφειδῶς χρησιμοποιεῖ ἡ χορεία τῶν ἐπαγγελματιῶν προοδευτικῶν καί δημοκρατῶν. Ἐξοῦ καί ἡ ἀκολουθοῦσα ἐρώτηση: «Δέν φοβόσαστε στήν ἐποχή μας μήπως σᾶς ποῦν φασίστα;». Μέ παρρησία ὅμμως ἔρχεται κι ἡ ἀπάντηση: « Ὄχι. Εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος πού ἔχω ζήσει στό ἐξωτερικό καί ἐκτιμῶ τήν μοναδικότητά μας, τόν πολιτισμό καί τήν παράδοσή μας. Ἄν τά χάσουμε ὅλα αὐτά, θά ἀπορροφηθοῦμε καί θά γίνουμε μιά ἀσήμαντη εὐρωπαϊκή ἐπαρχία, πού θά ἀκολουθεῖ τά χαρακτηριστικά τῶν ἄλλων, τά ὁποῖα δέν μᾶς ταιριάζουν κιόλας. Ὀφείλουμε νά κοιτάξουμε τήν ἱστορία μας γιά νά μπορέσουμε νά βγοῦμε ἀπό τήν κρίση, νά διαβάσουμε τούς ἀρχαίους συγγραφεῖς, νά ἀνακαλύψουμε ποιοί εἴμαστε. Δέν νομίζω ὅτι αὐτό εἶναι φασιστικό ἤ σωβινιστικό. Νομίζω ὅτι εἶναι ἀναγκαῖο».

Αὐτό ἐπέτυχε ἡ «γενιά τοῦ Πολυτεχνείου». Νά μεταλλάξει τό ἀναγκαῖο καί φυσικό σέ φασιστικό καί σωβινιστικό. Νά κάνει τά αὐτονόητα, ἀπαγορευμένα. Νά μᾶς κάνει «τῶν Εὐρωπαίων περίγελο καί τῶν ἀρχαίων παλιάτσους», ὅπως ἔγραψε κάποτε ὁ ποιητής. Τῶρα βέβαια πού ἡ γύμνια αὐτῆς τῆς γενιᾶς ἀποκαλύφθηκε ψάχνει τόν ἔνοχο ὁπουδήποτε μακριά της. Κάποιος ἄλλος πρέπει νά φταίει γιά τήν δική της ἀνεπάρκεια. Πότε-πότε ὅμως ἡ καμήλα πρέπει νά σταματᾶ νά κοιτᾶ γιά τίς ἄλλες καμποῦρες καί νά γυρίζει νά δεῖ τή δική της. Ἴσως ἐκεῖ βρίσκεται τό πρόβλημα…

τοῦ Γιάννη Ἀ. Χαραλαμπίδη yia.xara@yahoo.grRead more at www.antibaro.gr

 

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ (του Σ. ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ). (2009)

Amplify’d from www.vimeo.com
 

Πολυλίμνιο Μεσσηνίας

Amplify’d from el.wikipedia.org

Πολυλίμνιο Μεσσηνίας

Στον Νομό Μεσσηνίας, στην κοινότητα Χαραυγή του Δήμου Βουφράδος, βρίσκεται το Πολυλίμνιο, ένα σύμπλεγμα από πολλές λίμνες οι οποίες λόγω του ανώμαλου εδάφους δημιουργούν καταρράκτες. Ο καταρράκτης της Κάδης δεσπόζει ανάμεσα στα μεγάλα και κοφτερά βράχια του φαραγγιού, με τα νερά του να σκάνε πάνω στην επιφάνεια της λίμνης από ύψος 25 μέτρων. Το πλήθος των λιμνών δίνει την δυνατότητα στους επισκέπτες να δουν και μέρη αξιόλογα χωρίς να κουραστούν ιδιαίτερα καθώς ο τοπικός δρόμος τους βγάζει δίπλα από άλλες λίμνες.

Η πρόσβαση στην κοινότητα Χαραυγή του Δήμου Βουφράδος είναι εύκολη, καθώς βρίσκεται μεταξύ Πύλου και Μεσσήνης. Στο ενδιάμεσο και πιο συγκεκριμένα στην κοινότητα Καζάρμα υπάρχει πινακίδα που οδηγεί στην κοινότητα Χαραυγή και στον τελικό προορισμό του Πολυλιμνίου.

Read more at el.wikipedia.org
 

Κύπρος: Η διχοτόμηση του τελευταίου προέδρου

ΓΙΑ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΜΙΛΑΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΙΑΣ(ΜΕΤΑ ΑΠΟ 36 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕ;)

Amplify’d from antistasi.org

Κύπρος: Η διχοτόμηση του τελευταίου προέδρου

Μόλις επέστρεψε από την 1η ολοήμερη διαπραγμάτευση του «Περιουσιακού» με τον Έρογλου στις «εντατικές» του Ντάουνερ, αργά τ’ απόγευμα της Τετάρτης, 8 τρ. στο Προεδρικό, άγνωστο τι ακριβώς τον ώθησε εκείνη τη στιγμή που μιλούσε στα ΜΜΕ, ο κ. Χριστόφιας δήλωσε σε πρώτον ενικό ότι «δεν θα είμαι ο τελευταίος Πρόεδρος πριν τη διχοτόμηση».

Είναι μάλλον σίγουρο ότι ο Έρογλου δεν του είχε θέσει θέμα διχοτόμησης. Διότι, αυτή η λέξη, «διχοτόμηση», πάνε χρόνια που λείπει από το λεξιλόγιο της περί Κύπρου τουρκικής πολιτικής.

Δεν είναι πλέον στόχος των Τούρκων – Άγκυρας και ελεγχόμενης από την Άγκυρα τ/κ ηγεσίας. Την έχουν ήδη επιτύχει. Την έχουν κατακτήσει. Την έχουν εμπεδώσει εδώ και 36 χρόνια και… πάνε παρακάτω: Απαιτούν, μεθοδεύουν και τους δημιουργήθηκαν βάσιμες προσδοκίες ότι θα εισπράξουν και θα πετύχουν πολύ περισσότερα από την κεκτημένη ήδη διχοτόμηση: Την επέκταση του τουρκικού ελέγχου (Άγκυρας και ελεγχομένης από την Άγκυρα τ/κ ηγεσίας) σε ολόκληρη την Κύπρο.

Μέσα από «συνεταιρικά» σχήματα λύσης συγκυριαρχίας εφ’ ολοκλήρου της νήσου. Που κατάφεραν να είναι η μόνη πραγματική βάση στις λεγόμενες «διακοινοτικές συνομιλίες». Δεν ζητούν διχοτόμηση. Την έχουν. Και δεν τους αρκεί. Δεν απαιτούν δύο ανεξάρτητα κράτη. Διότι δεν θέλουν, έξω από τον στρατηγικό έλεγχο της Τουρκίας, ανεξάρτητο και μη ελεγχόμενο από τους ίδιους ελληνοκυπριακό κράτος στον νότο. Επιτρέπουν, επί του παρόντος, μόνο ένα ελληνοκυπριακό «συνιστών στέιτ», υπαγόμενο στον υπό τουρκική συγκυριαρχία «Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς»…

Εάν είναι όντως απίθανο να του έθεσε τη διχοτόμηση ο Έρογλου, το ίδιο δεν ισχύει για τον Ντάουνερ, παρόντα την Τετάρτη στην ολοήμερη «εντατική» διαπραγμάτευση. Γνωρίζοντας πολύ καλά και συνδράμοντας τον αυτοεγκλωβισμό του κ. Χριστόφια στον εκβιασμό που ο ίδιος ο Πρόεδρος και το ΑΚΕΛ «με γινάτι» ασκούν επί χρόνια στον λαό, «είτε λύση είτε διχοτόμηση», δεν αποκλείεται ο Ντάουνερ να επιχείρησε να τον μεταχειριστεί με το ίδιο νόμισμα: Ή θα δείξεις ευελιξία, συγκατάβαση και γενναίες προσφορές ΚΑΙ στο «Περιουσιακό», που ονομάσαμε «ραχοκοκαλιά» του Κυπριακού, ή δεν βλέπω πώς θ’ αποφύγεις τη διχοτόμηση.

Εκτός από τους Έρογλου και Ντάουνερ, ως εκείνη την ώρα που επέστρεψε στο Προεδρικό, κανέναν άλλο δεν συνάντησε ο κ. Χριστόφιας και δεν ακούστηκε αν με κάποιον μίλησε στο τηλέφωνό του στον δρόμο.

Είναι, όμως, προφανώς αναμενόμενο ότι: Ο δικός του εκβιασμός προς τον λαό και προς τις διαφωνούσες με την πολιτική του κομματικές ηγεσίες, «είτε λύση είτε διχοτόμηση», αποτελεί στα χέρια εκείνων που κρατούν τη «σημαδεμένη τράπουλα» των διαπραγματεύσεων, τον πρώτο και διαρκή μοχλό πίεσης επί του ιδίου του κ. Χριστόφια.

Read more at antistasi.org